Тазыға сілтепті
Қулық пен қырағылық туралы ғибратты хикая
Таң алагеуімде бір түлкі тамақ іздеп жүріп, ағаштың бұтағына қонақтап отырған Қоразды көреді. Ағаштың түбіне келіп, мүләйімси сөйлеп:
— Тақсыр-ау, тақсыр, таң атты ғой. Азан айтыңыз да төмен түсіп, имам болыңыз, жамағат болып намаз оқиық! — дейді.
Түлкінің қулығын аңғарған Қораз оған алданбай, сабырмен жауап береді:
— Ар жағыңда молданың үлкені жатыр, соны оята қойыңыз. Бәріміз бірігіп, қауым болып оқиық! — дейді де, қуыста жатқан Тазыға ишара етеді.
Түлкі екі-үш аттап кейін бұрылып қараса, бір бұрышта бүк түсіп жатқан қара Тазыны көреді. Сөйтіп, аяғын мысықша басып, жалт беріп зыта жөнеледі.
Әзілмен түйілген түйін
Мұны көрген Қораз жымиып, артынан дауыстайды:
— Пірәдар-ау, пірәдар! Намаз оқымайсыз ба? Қайда барасыз? — дейді.
Сонда Түлкі сытылып құтылудың амалын тағы да сөзбен табуға тырысып:
— Дәретім бұзылып қалды, тез дәрет алып келе қояйын. Сен азан айтып, жұрттың тынышын алмай, сәл шыдай тұр! — деп, тайып тұрады.
Негізгі ой
- Қулық әрдайым өтпейді: қарсысында қырағы ақыл тұрса, айла өз иесіне қайтады.
- Сабыр мен байып — қауіпті жағдайда ең сенімді қорған.
- Сөздің салмағы бар: бір ауыз жауап тұзақтың босаған жерін табады.