Сен бұрылып, қолыңды бұлғап

Құлақ сал, ұлым

Бұл сөздерді сен ұйықтап жатқанда айтып отырмын. Сен кішкентай қолыңды жастанып, қырыңнан жатырсың. Сап-сары шаштарың терлеген маңдайыңа жабысып қалыпты. Мен бөлмеңе үнсіз кірдім.

Кейде бір сәттік үнсіздік бәрін өзгертіп жібереді.

Бірнеше минут бұрын жұмыс бөлмемде газет оқып отырғанда, ішімді үлкен өкініш тербетті. Сенің қасыңа өз кінәмді толық сезініп келіп отырмын.

Күн бойы жиналған кінә

Көңіл-күйім болмаған кезде ашуымды сенен алғанымды ойласам, жүрегім сыздайды. Сен мектепке баруға киіне бастаған сәттен-ақ мен саған мін іздедім: аяқкиіміңді тазаламадың деп кінәладым. Киіміңнің бірін еденге тастап кетіпсің деп дауыс көтердім.

Таңғы аста да тиісетін нәрсе табылды: шайыңды төктің, тамақты дұрыс шайнамадың, маңдайыңды үстелге тіредің, нанға майды тым баяу жақтың. Ұсақ көрінген осы нәрселерді мен үлкен қылмысқа айналдырыппын.

Махаббатқа жауап бермеген сәт

Кейін сен ойнауға бара жатқанда, мен пойызға асығып бара жаттым. Сен бұрылып, қолыңды бұлғап: «Әкешім, сау болыңыз!» — деп айғайладың. Ал мен қабағымды шытып: «Жағаңды түзе» — деп жауап бердім.

Кешкі көрініс

Жұмыс күні аяқталған соң бәрі қайта басталды. Үйге келе жатып, сенің жерге тізерлеп отырып, шармен ойнап отырғаныңды көрдім. Шұлықтарың жыртылып қалыпты. Мен сені жолдастарыңның көзінше ұялтып, алдыма салып алып кеттім.

«Шұлық қымбат еді. Егер сен оны өз ақшаңа сатып алсаң, абай болар едің», — деп айттым. Сол сөздің салмағын кейін түсіндім: мен бағаны емес, сенің көңіліңді жаралаппын.

Сен бөлмеме келгенің есіңде ме? Мен газеттен көзімді алып, «кедергі келтірдің» дегендей ашулы қарадым. «Саған не керек?» — деп дөрекі сұрадым.

Сен жауап бермедің. Жүгіріп келіп мойныма асылдың да, бетімнен қайта-қайта сүйдің. Қолың мойнымды махаббатпен қысып құшақтап тұрды.

Бала жүрегіндегі мейірім

Аллаһ жүрегіңе орналастырған сол махаббатты менің ұнамсыз қарым-қатынасым да жоя алмапты. Сен содан кейін аяғыңды жай басып, бөлмеден шығып кеттің.

Сол мезетте газет қолымнан түсіп кетті. Ішімді түсініксіз қорқыныш биледі: әдеттерім мені қайда апарып жүр? Кінәлау мен мін іздеу мені сенің әлі кішкентай бала екеніңді ұмытуға дейін жеткізіпті.

Мойындау

Мен сені жақсы көрмедім деп айта алмаймын. Басты мәселе — сенен тым көп нәрсе күтуім, өз жасымның өлшемімен талап қоюым екен. Ал сенің бойыңда қаншама тамаша мінез бар: кіп-кішкентай жүрегің мейірімге толы. Мұны мен ұйықтар алдында мойныма асылып, бетімнен сүйген сәтіңде анық сезіндім.

Қараңғыда айтылған уәде

Міне, ұлым, мен сенің төсегіңе ешкімге көрінбей, жасырын келдім. Алдыңда тізе бүгіп отырмын. Бұл — айыбымды жуып-шаюға талпынысым. Мұны сен ояу кезде айтсам, бәрін бірден түсіне алмауың мүмкін екенін білемін.

Ертеңнен бастап

Ертеңнен бастап мен нағыз әке болуға тырысамын. Сенімен достасамын, бірге ойнаймын. Сен қайғырғанда — бірге қайғырамын, қуанғанда — бірге қуанып, қуатыңа ортақтасамын.

Аузымнан сені кінәлайтын, жүрек ауыртатын сөз шыққалы тұрса, өзімді тоқтатуға тырысамын. Өзіме жиі: «Ол әлі кішкентай бала ғой» — деп еске салып отырамын.

Мен саған үлкен жігіт сияқты қараппын. Ал қазір сенің әлі бала екеніңді анық көріп отырмын. Кеше ғана анаңның құшағында сәби едің. Мен сенен көп нәрсе талап етіппін.


Аударған: Елжас Ертайұлы

«Бақытты отбасы» отбасылық кеңес орталығы