Бұрын бір таз, біреуі жалақ, бір көзі ауырған үш адам жолдас болған екен
Уәде мен айла туралы қысқа ғибрат
Бұрын бір таз, бір жалақ және бір көзі ауырған үш адам жолдас болыпты. Әрқайсысының өз дерті бар екен: таздың басы қышиды, көзі ауырғанның көзі қышиды, ал жалақтың ерні тырыса береді. Үшеуі де өз басындағы жайсыздықпен әлек болып, жол бойы тыным таппай келе жатады.
Ортақ келісім
Бір кезде олар ақылдасып: «Бүйтіп қор болғанша, уәде етейік: басты қасымайық, көзді сипамайық, ерінді жаламайық», — деп бәс қояды.
Осылайша «мақұл» десіп, жолдарын жалғастырады.
Алғашқы «қулық»
Біраз жүрген соң көзі ауырған шыдамай, бір айла ойлап табады. Жолдастарына: «Мен жасымнан мерген едім: оң жағымнан келсе де, сол жағымнан келсе де атып түсіруші едім», — дейді де, бір қолын кезеп, екінші қолымен көзін сипап-сипап алады.
Ілесе кеткен сылтау
Мұны көрген таз да қарап тұрмай: «Мен де жас күнімде әбден мырза едім: ауылдың мына жағына келсем бөркімді былай киетінмін, ана жағына келсем былай киетінмін», — деп, еркінси сөйлеп, басын екі рет қасып алады.
Ашық мойындау
Сонда жалақ тұрып: «Екеуіңдікі де өтірік», — дейді де, ернін еш қысылмай жалап алады.
Түйін
Бір қызығы, олар бір-бірінің қулығын толық аңғармағандай болады. Әрқайсысы өз «сылтауын» өзіне ғана ақтап, солай кете береді дейді.