Аяна дүкені
Директор бөлмесіндегі суық үн
Директордың бөлмесінде отырған Баянбаева ішке кірген сәтте-ақ көңілі су сепкендей басылды. Әлгінде ғана қалалық жарыстан озып шыққан шәкірті Аянаның табысы директор ханымды аса қуанта қойған жоқ. Сол сәтте Баянбаеваның алабұртқан көңілі бірден басылды.
Директор сұрағын тағы да қайталады: «Сайынованың шәкірті не болды?»
Баянбаева директордың көңілін аңдап, кідіріп қалды: «Сайынованың шәкірті қалалық жарыстан өте алмады». Сол-ақ екен, директордың қабағы қарс түйілді.
Іштей күйзеліс
«Адамды неге алалайды?» деп ойлады Баянбаева. «Мен де осы мектептің мұғалімі емеспін бе? Менің шәкіртім Аяна да осы мектептің оқушысы ғой». Рас, Сайынованың көрсеткіші жоғары болатын, өзі де деңгейі биік педагог саналады. Бірақ шәкіртінің сүрінуіне Баянбаева кінәлі емес еді.
Директордың даусы Баянбаеваның құлағына қаңғыр-күңгір естілді: «Сайынованың шәкірті құлаған екен ғой…» Директор бұл кезде оған тікелей қарап сөйлеп те тұрған жоқ еді.
Баянбаева бөлмеден көңілсіз шықты. Әлгінде ғана Аяна екеуі қала ішін қуанышпен аралап келе жатқан сәттерін әлдене көмескі етіп жібергендей болды. Сол кезде ол шәкіртін бауырына қысып: «Айналайын-ай!» деп еді.
Үміт отын қайта тұтатқан үн
Кенет құлағына нәзік дауыс жетті: «Апай!» Алдында күтіп тұрған Аяна екен. Ол ұстазының қасына жүгіріп келді.
«Апай! Тапсырмаларға дайындала берейін бе?» деген сұрақ Баянбаеваны бірден серпілтті.
Ұстаздың серті
Баянбаева нық сөйледі: «Дайындал! Әлі облыстық кезеңнен де топ жарамыз!»
Сол жолы бұл сөздің салмағы бар екен: бүгін ұстаз бен шәкірт облыстық кезеңнен де олжалы оралды. Екеуі өз жетістіктеріне қуанып, тағы да шадыман күйде келе жатты.
Қар астындағы қуаныш
Қалада қар жауып тұр еді. Баянбаева ішінен: «Біз табысқа жеткен күні қар жауды-ау. Табиғаттың өзі де қуанып тұрған секілді» деп ойлады.
Аппақ ұлпа қар түйіршіктері ұстаз бен шәкірттің иығына қонақтап, сәттің сәнін кіргізді. Сол кезде Баянбаева: «Аяна! Анаңа барайық! Сүйінші сұраймыз!» деді.
Аяна отбасының ауыр өткелі
Анасының атын естігенде Аяна ерекше қуанды. Оның әкесі Аяна кішкентай кезінде дүниеден өткен. Әкесінің жүзін Аяна көмескі ғана елестететін.
Әкесі қайтыс болғаннан кейін-ақ, тағдырдың тағы бір сынағы келген: Аянаның анасы автокөлік апатына ұшырап, бір аяғын тізеден кескізіп, протезге сүйеніп қалған еді. Бірақ ол мойымады. Қызын қатарға қосуды мақсат етті.
Кейін кәсіпкерлікке бет бұрып, шағын дүкен ашты да, сонда жұмыс істейтін болды.
Раушан туралы
Жолда Аяна: «Бүгін Раушан жоқ шығар. Шаруамен сұранып кеткен болар. Дүкенде анамның өзі тұрған шығар» деді.
Раушан — осы қаладағы колледжде заңгер мамандығы бойынша арнаулы орта білім алған, ауылдан келген жас қыз. Әзірге жұмыс таппай, оқуын жалғастыруды ойлап жүргенде, Аянаның анасы оны дүкеніне бірге жұмыс істеуге шақырған. Көбіне дүкенде Раушан тұратын, әрі олармен бірге тұрып жатқан. Аяна екеуі әпкелі-сіңлілі жандардай жақын болып кеткен.
«Аяна» дүкеніндегі сүйінші
Ұстаз бен шәкірт дүкенге жақындай берді. Маңдайшада: «Аяна» деп жазылған. Аяна сол жазуды оқыған сайын, есімін маңдайшаға жазып қойған анасына іштей мың алғыс айтатын.
Екеуі қол ұстасып ішке кіргенде, дүкенде сатып алушылар жоқ екен. Аянаның анасы назарын салғанда, ұстаз бен шәкірт бірдей дауыстап: «Біз жеңдік!» деді.
Анасы қуаныштан сөрені айналып өтіп, қызын құшақтайын деп ұмтылғанда, Аяна: «Мама!.. Мен өзім!..» деді де, өзі жүгіріп барып, анасына асылды.
Баянбаеваның ішкі тілегі
Ана мен қыздың қуанышын көргенде Баянбаеваның жүрегі елжіреді. «Шіркін, адамдардың бәрі осылай қуана білсе ғой» деп ойлады ол.
Анасы мен қызы шүйіркелесіп тұрған сәтте, Баянбаева сөрелердегі заттарға бір көз жүгіртті. Артына бұрылғанда, анасының жанында кішкентай баладай еркелеп, шоколад жеп тұрған Аянаны көрді.
«Әлгінде ғана мықты деген мектептердің мықты деген шәкірттерін артқа тастаған — осы Аяна ма?» деген ой келді. Баянбаева шәкіртіне мейірлене күлімсіреді. Көңілі босап бара жатты.
Бірақ дәл қазір босаңсуға болмайтын. Өйткені сүйікті шәкіртінің үміті мен сенімі бар, әрі алда екеуін әлі бір үлкен асу күтіп тұр еді.