Менің атам Əбдірей Əбішұлы - мен үшін үлгі тұтарлық тұлға
Ел тағдыры қыл үстінде тұрған шақ
Талай қиындықты бастан кешіп, ел тағдыры қыл үстінде тұрғанда жанын аямай жауға қарсы тұрған, ал бейбіт күндері туған жердің көркейіп, қанат жаюына өз үлесін қосқан қазалылық азаматтар аз емес. Өкінішке қарай, олардың көбі дүниеден өтіп, осы қызықты да жарқын күндерді көре алмай кетті. Қалғаны да бүгінде саусақпен санарлық.
Менің атам — Əбдірей Əбішұлы
Сол ардагерлердің ішінде XX ғасырдың алапат соғысы — Екінші дүниежүзілік соғыстың бір бөлігі саналатын Ұлы Отан соғысына қатысып, ер етігімен су кешіп, жеңісті жақындатқан жандардың бірі — менің атам, Ұлы Отан соғысының ардагері Əбдірей Əбішұлы.
Атам 1941 жылы, 21 жасында майданға аттанған. 102-атқыштар дивизиясы қатарында шайқасып, ұрыс кезінде аяғынан жараланған. Сонымен бірге аяғы үсікке де шалдыққан.
Жарақаттан кейін де шегінбеген қайсарлық
«Ер шекіспей бекіспейді» демекші, атам жарақатынан жазылған бойда майданға қайта оралады. Оның өмір жолынан батылдық пен табандылық айқын көрінеді: қиындыққа мойымай, ел үшін қызмет етуді ең биік парыз санаған.
Жеңіс күніне жақын сәт
1945 жылы 2 мамыр күні атам жеңіс туын тігіп, еліне, халқына мəңгілік қуаныш сыйлағандардың қатарында болды. Бұл — тұтас бір дәуірдің, талай тағдырдың үміті мен қажыры тоғысқан тарихи сәт.
Мен үшін атам — ауыз толтырып айтар ерлігі бар, үлгі тұтарлық алып тұлға. Бүгінгі ашық аспан астында еркін өмір сүруімізге өз үлесін қосқан атамның ерлігі ескерусіз қалмаса екен деп, осы үзік сырды қағазға түсіруді жөн көрдім.
Ел жадындағы есім
Əбдірей Əбішұлы — мен үшін ғана емес, Қазалының әрбір азаматы қадір тұтып, есімін жүрегінде сақтайтын тұлға болса деймін. Оның жасаған ерлік істері ұрпаққа мақтаныш болып айтылып, өнеге болып тараса — бұл да бір парыздың өтелуі.
Сол себепті атамның есіміне өз туған жерінде көше атауы берілсе деген ойым бар.