Патриотизм - отанға деген сүйіспеншілік
Тарихтан тамыр тартқан тәуелсіздік
Әрбір елдің өткен-кеткенін саралап, бағасын беретін тарихы болады. Қазақ тарихы да сан мыңдаған ғасырлардан тұрады. Оның әрбір кезеңі азаттықты аңсаған күреске толы. Егер арғы тарихымызға үңілсек, төрт-бес мың жыл тереңге кетер едік. Ал бұл ой-толғамда бергі тарихымыздың өзегіне тоқталғым келеді.
Қазақ мемлекеттілігінің қалыптасуы
Қазақ елі болып таныла бастауы 1456 жылы Керей мен Жәнібек хандардың Қазақ хандығын құруымен байланысты. Кейін халқымыз жоңғар шапқыншылығын, ұлт-азаттық көтерілістер кезеңін, Екінші дүниежүзілік соғысты бастан өткерді. Тек содан кейін, 1991 жылы Қазақстан өз тәуелсіздігін жариялады.
Тәуелсіздік және рухани жаңғыру
Қазақстан тәуелсіздік алғаннан кейін салт-дәстүрін, мәдениетін, тілін, дінін жаңғыртып, дамытуға бет бұрды. Бүгінде елдің әлемге танылуы — сан ғасырлық тарихтың, талай буынның табандылығы мен еңбегінің жемісі.
Тіл
Тіл — қазақ болып қалуымыз үшін қажет ең басты тірек.
Дін
Дін — адам болып қалуымызға бағдар беретін рухани өлшем.
Салт-дәстүр
Салт-дәстүр — ұлт болып ұйысуымызға қажет ұрпақ сабақтастығы.
Мәдениет
Мәдениет — болмысымызды танытатын, елдігімізді айқындайтын айна.
Патриотизм: сезім ғана емес, жауапкершілік
Патриотизм — Отанға деген сүйіспеншілік. Отанға махаббат — әрбір жалындаған жастың халқына адал қызмет етуі. Мен үшін патриоттық сезім — еліме шынайы еңбек сіңіру. Қазақстанды шексіз сүйемін; осы елдің бір кірпіші болып қалансам, арманым жоқ.
Патриоттық тәрбие қайдан басталады?
Патриоттық тәрбие, әрине, отбасынан басталады. Ата-анам бала күнімнен тәуелсіздікке қалай қол жеткізгенімізді жиі айтып отырады: ата-бабамыз жерімізді білектің күшімен, найзаның ұшымен қорғағанын еске салып, тәуелсіздіктің қадірін түсінуді аманат етеді.
Ұлттық мінез және тарихи мақтаныш
Патриотизмнің оянуы мен қалыптасуы ел тарихын мақтан тұтудан, жерінің байлығына, табиғатының әсемдігіне сүйсінуден басталады. Бұл — атадан балаға жалғасқан жақсы үрдіс. Осындай сезімдер санада орнығып, ұлттық патриотизм деңгейінде өркен жайып, азаматтық патриотизм биігіне ұласады. Алайда мұның бәрі өздігінен қалыптаспайды: ол — нақты тәрбиенің нәтижесі.
Қазақ — көне дәуірден бастау алатын күрделі де бай тарихы бар, сан қырлы мәдениеті мен игі ғұрып-дәстүрі қалыптасқан, пейілі байтақ даласындай кең, қонақжай халық. Этнограф ғалымдар атап өткендей, қазақ — жайшылықта тәубешіл, жаугершілікте тәуекелшіл; зерделі де ойшыл, сабырлы да төзімді; жомарт та кеңпейіл; әділдікті бағалай білетін халық.
Ұмытылып бара жатқан дәстүр: «Үме» немесе «Асар»
Халқымыздың салт-дәстүрлері тыңдар құлаққа, көрер көзге, сезінер жүрекке жақын. Мен өз елімнің әдет-ғұрпы мен салт-дәстүрін мақтан тұтамын. Соның ішінде көп айтыла бермейтін, бірақ құндылығы жоғары дәстүрдің бірі — «үме» немесе «асар».
«Асардың» мәні
Бұл салт ертеректе ауыр жұмыстарды күшпен атқаруға тура келген кезде, жұртқа жәрдем болсын деген ниетпен қалыптасқан. Қой тоғыту, қой қырқу, жүн сабау, киіз басу, үй көтеру, жылқы күзеу, тай таңбалау, бие байлау, соғым сою, егін ору, шөп шабу және жинау, үй-жай немесе той жасау, ас беру сияқты істерде ауылдастар мен руластар жабыла жұмылып, көмек көрсеткен.
Көмек берген адамдарға үй иесі арнайы қонақасы береді, ал көмек ешқандай ақысыз жасалады. «Жұмыла көтерген жүк жеңіл» деген сөздің төркіні де осындай ынтымақтан шықса керек.
Қайда сақталған?
Қазір бұл дәстүр көбіне ауылдық жерлерде, әсіресе соғым сойғанда немесе той-томалақта көрініс табады.
Неге қажет?
Адамдарды жақындастырады, туыс-туғанмен ара-қатынасты үзбеуге, өзара көмектесуге тәрбиелейді.
Қандай пайдасы бар?
Тек рухани емес, дене еңбегіне де баулиды: бүгінде көп жұмысты техника алмастырған шақта бұл да маңызды.
Дәстүр — ұлттың тірегі
Кең-байтақ атамекеннің әрбір қарыс жерін ата-бабамыз сыртқы жаудан сом білектің күшімен, ақ найзаның ұшымен қорғап, отансүйгіштік рухты келер ұрпаққа аманат етті. Алайда уақыт ағымында жастарды ұлттық үрдіске тәрбиелеуде маңызы бар көптеген дәстүріміз көмескіленіп бара жатқаны да рас.
Өмірдің сүреңсіздігі мен адам бойына көлеңке түсіретін жағымсыз құбылыстардың бір себебі — ата салтына, елдік дәстүрге немқұрайдылықтан екені байқалады. Ұлттық тәрбиеден қағажу қалған ұрпақтың отаншылдық сезіміне де бұл әсер етпей қоймайды. «Ата салтың — халықтық қалпың» дегендей, өз жұртының қадір-қасиетін айқындайтын ғұрыптарды құрметтеу — ұлтымызға сын.
Алға қойған мақсат
Менің мақсатымның бірі — салт-дәстүрімізді келешек ұрпаққа дәріптеп, атадан балаға мұра етіп қалдыру. Ұлан-ғайыр мемлекетіміздің қадірін білейік. Тілімізді, дінімізді, мәдениетімізді дамытып, ұрпақтан-ұрпаққа аманаттайық.
Мен қазақ елінің дамуы үшін болашақ журналист ретінде білімім мен күш-жігерімді ел игілігіне жұмсауға ниеттімін. Қазақ елі мәңгілік тарихта алтын әріппен қаларына кәміл сенемін.
Бұл мәтін редакциялық өңдеуден өтіп, мағынасы сақтала отырып стильдік және грамматикалық тұрғыдан ықшамдалды.