Сәлеметсіңбе қызым
Кішкентай қыз және «сиқырлы» тас
Мектептен қайтып келе жатқан кіп-кішкентай қыз пәтердің баспалдағымен әрең көтеріліп бара жатқан қарт атаны байқайды. Қолындағы ауыр жүгін көрген соң, жанына келіп: «Ата, жүктің жартысын маған беріңіз» — деп күлімдейді.
Ақ сақалды, нұр жүзді қарт қыздың әдептілігіне сүйсінеді. Үйіне жеткенше ол қыздан: «Арманың не, қызым?» — деп сұрай береді.
Арман көп болған сайын күмән де көбейеді
Қыз біраз ойланып, атаның құлағына ұзақ сыбырлайды да, мұңайып: «Арманым өте көп. Тіпті соларға жетемін бе деп күмәнданамын» — дейді.
Қарт қыздың сөзінен бір нәрсені анық түсінеді: оған жетіспейтіні — қабілет емес, сенім.
Ата мейіріммен күліп: «Неге күмәнданасың? Дүниеде бәрі мүмкін» — дейді.
Ескі кітапханадай үй және жылтыр тас
Көп ұзамай олар атаның үйіне де жетеді. Қарт қызға алғысын айтып, ішке кіргізеді. Үй іші ескі кітапханаға ұқсайды: қабырғаларда көне кітаптар, сөрелерде естелікке толы заттар.
Қарт қыздың алақанына жылтыр тасты ұстатады. Қыз тасты ұзақ қарап, оның мәнін түсіне алмайды.
Қарттың сөзі қысқа да нық болады: «Бұл — сиқырлы тас. Оны көздің қарашығындай сақта. Ол сенің арманыңды орындайды».
Қыз қоштасып шығады. Сол сәттен бастап арманына деген көзқарасы өзгереді: күмәннің орнына сенім келе бастайды.
Жылдар өтеді: арман орындалады, жаңа арман туады
Уақыт өте келе баяғы әдепті қыз өседі. Ол талай асуды бағындырып, көп арманына жетеді. Бірақ бір арманы орындалған сайын, алда жаңа армандар пайда бола береді.
Бір күні қыз атаның берген асыл тасын жоғалтып алады. Ары іздеп, бері іздейді — таба алмай дал болады. Сол мезетте-ақ бұрынғы күмән қайта оралып, алдағы жоспарларына сенімі әлсірей бастайды.
Қайта оралған кездесу
Қыз ақыры басқа амал таппай, баяғы қарттың үйіне барады. Есікті ақырын қағады. Біраздан соң есікті сол қарт өзі ашады. Қызды көргенде жүзіне қуаныш ұялайды.
— Сәлеметсің бе, қызым!
— Сәлеметсіз бе! Мені таныған шығарсыз. Мен сізден «сиқырлы» тас алған едім. Ол шынымен ерекше екен: талай арманым орындалды. Рақмет сізге.
Бірақ қыздың жүзінде жабырқау бар еді. Қарт оның себебін сезгендей болады.
Шын «сиқыр» тас емес
Қыз тіке қарап: «Ата, сіз берген тасты жоғалтып алдым. Маған тағы бір тас бере аласыз ба? Арманым әлі көп. Сол үшін сіздің тасыңыз керек» — дейді.
Қарт аз-кем таңырқап, сабырмен жауап береді: «Қателесесің. Мен саған сиқырлы тас берген жоқпын. Мен саған сенім бердім».
«Сол сенімнің арқасында өз күшіңмен талай белесті бағындырдың. Есіңде сақта: арманға жету үшін ең алдымен талап, еңбек және сенім қажет».
Қыз бұл сөзге риза болып, шын көңілден алғыс айтады.
Түйін
Әр адамның арманы әр қилы. Ал сол арманға жетудің ең берік тірегі — болашаққа деген сенім. Сенім бар жерде қадам нық болады; қадам нық болса, жол да ашылады.