Ертеде бір кемпір - шалдың құс дегенде, асырап отырған екі әтеші бар екен
Екі әтештің ертегісі
Ертеде бір кемпір мен шалдың құс баққан екі әтеші болыпты. Қолдарына түскен жемнің бәрін соларға беріп, асырап-қағып жүрген екен.
Бір күні кемпір құстарына жем шашады. Қарындары ашқан екі әтеш дереу ұмтылады. Бірақ әрдайым бірге жүретін досына шұбар әтеш жемді қызғанып, шекесінен қарап:
«Шіркін, мынаның бәрін жалғыз өзім жеп, тыңқия тойсам-ау», — дейді.
Қызғаныштың бастауы
Сол айтқанын іске асырмақ болып, шұбар әтеш қасындағы сұр әтешті қайта-қайта шоқып, жем жегізбей мазасын алады. Сұр әтеш әуелі елемегендей болады, кейін де байқамағансып жүре береді.
Жанжалдың өршуі
Алайда шұбар әтеш қоймаған соң, ақырында сұр әтеш ызаланып, ол да шоқып жібереді. Осыдан кейін екі әтештің жүндері үрпиісіп, бір-бірімен төбелесіп кетеді. Екеуінің де үсті-басы жұлым-жұлым болып, әбден берекелері қашады.
Түйін
Олар қызыл шеке болып жатқанда, көршінің шібилері келіп, шашылған жемді түгін қалдырмай теріп жеп кетеді.
Не ұтылды?
Екі әтеш те жемнен қағылды, үсті-басын жұлдырды, уақытын босқа шығарды.
Кім ұтты?
Ұрысқа араласпаған көршінің шібилері — жемнің бәрін солар алып кетті.