Түлкі қылмаңдай қарайды қасқырға

Әңгіме

Елпеңдеп жүгіріп келе жатқан түлкінің сирағы сарышұнақтың ініне түсіп кетіп, кептеліп қалады. Қанша әуреленсе де, қайта тартып шығара алмайды. Ін ішінде жатқан сарышұнақ сыртқа сұғынып тұрған түлкінің табанын қытықтай бастайды. Қытыққа шыдай алмаған түлкі өзінен-өзі ыржаңдап, күле береді.

Сол сәтте қасына қасқыр келіп қалады.

— Оу, түке, неге күле бересің? Қандай қызық көрдің? — деп сұрайды таңданып.

— Әлемде болып жатқан қызықты көрсең, сенің де ішек-сілең қатар еді, — дейді түлкі ыржалақтап.

Бұған қасқыр нанып қалады да, сол қызықты өз көзімен көргісі келіп, ынтыға түседі.

— Қане, қане, маған көрсетші! — деп жалынады.

Түлкі қылмаңдай болып қасқырға қарайды да:

— Ол үшін мына тесікке аяғыңды тығып, тура қарсы алдыңнан көз алмай қарап тұруың керек, — дейді.

Қасқыр бірден келісе кетеді.

— Ендеше былай тұр! — деп, қасқыр кимелеп келіп, түлкінің аяғын іннен суырып алады да, өзінің жуан, түкті сирағын інге сұғып жібереді.

Бұрылыс

Мұны көрген індегі сарышұнақ ойланып қалады:

«Жаңа қытықтап едім, сонда да кетпей қойды. Енді мұны сұқпастай қылайын» — деп, қасқырдың өкшесін кеміре бастайды.

Қасқырдың жаны көзіне көрініп, түлкіге жалбарынады:

— Құтқара гөр, досым!..

Бірақ түлкі міз бақпай, кекесінмен былай дейді:

— Дүние кезек деген осы. Өзің малды қалай жейтін едің? Енді сені де біреу сирағыңнан кеміріп көрсін!

Сөйтіп түлкі алды-артына қарамай, тайып тұрады.

Түйін

Аңғал сенім кейде бір сәттік қызыққа еліктетіп, үлкен өкінішке ұрындырады.
Әркім істеген ісінің өтеуін бір күні көруі мүмкін: «дүние кезек».