Түлкі бір күні оттап жүрген бір қазды ұстап алып, алдыңғы екі аяғымен басып тұрып, мазақ қылып, біраз азаптайын деп, мұртынан күліп: - Ә, қаз, сенің қолыңа мен түссем, сен не қылар едің
Түлкі мен қаз
Бір күні түлкі оттап жүрген қазды ұстап алып, алдыңғы екі аяғымен басып тұрып, мазақтап, біраз азаптауды ойлайды. Мұртынан күліп: — Әй, қаз, сенің қолыңа мен түссем, сен не істер едің? — дейді.
Қаз сәл ойланып тұрып: — Не істер едім? Белгілі емес пе? — дейді де, сөзін жалғап: — Сені тісіммен тістеп тұрып, екі аяғымды кеудеңе қойып, көзімді жұмып: “Ә, Құдай, бергеніңе мың шүкір!” — дер едім. Сосын сені жеп қояр едім, — депті.
Түлкі мұны дұрыс көріп: — Мынауың жөн екен. Мен де сені өзің айтқандай етіп жейін, — дейді.
Айла осалдықты күтеді
Түлкі қазды тістеп алып, өзі шоңқиып отырады да, алдыңғы екі аяғын қаздың кеудесіне қойып, көзін жұмып: — Ә, Құдай... — деп айта бергенде, қаз қанатын бір қағып қалып, қаңқылдап ұшып кетеді.
Ал түлкі болса, аузы аңқиып ашылған күйі, сол шоңқиған қалпынан қозғалмай: — Ә, Құдай... — деп қала беріпті.