Балаларды әлгі үйге жиып алып
Дүмше молда туралы әңгіме
Баяғыда бір молда болыпты. Ол кейбір әріптерді ғана танитын, бірақ шын мәнінде ілімнен жұрдай дүмше екен.
«Оқытамын» деген уәде
Бір күні молда бір ауылға келіп: «Балаларыңды маған беріңдер, оқытамын» дейді. Ауыл адамдары балаларын жинап береді, тіпті оқу үшін арнайы үй тігіп те береді.
Молда балаларды үйге жинап алып: «Көп оқығаның аз оқығаныңа үйретсін» деп қояды да, өзі есік алдына шығып, қолын маңдайына тіреп отыра кетеді.
«Бұл қандай оқыту?» деп сұрағандарға: «Балалар өзімен-өзі болса, сабаққа жақсы зейін қояды» деп жауап береді.
Хат пен қулық
Бір күні құрдас екі адам алыстан астық әкелуге аттанады. Қайтар кезде екеуінің біреуі бір шаруамен сол жақта қалып қойып, үйіне: «Екі-үш күннен кейін барамын» деп хат жазады.
Ауылына жалғыз келген құрдасы бір қулық ойлап, ауылда қалған кісінің зайыбына барып: «Күйеуің дүние салды, мынау көз жұмар алдында хош айтысып жазған хаты еді» деп, әлгі хатты ұстатады.
Молданың масқарасы
Әйел зар еңіреп молдаға келеді. Болған жайдың бәрін айтып, «марқұмның» хатын оқып беруін өтінеді. Бірақ молда хатты оқи алмай, аузын жыбырлатқаннан басқа ештеңе демейді.
Шыдамы таусылған әйел: «Айтыңызшы, өлгені рас па?» дейді.
Не дерін білмеген молда сасқанынан: «Иә, солай… солай…» деп қоя салады.
Әйел үйіне барып, бір сиырын сойып, молдаға құран оқытады.
Біраздан соң хатты әкелген адам құрдасының үйіне келеді. Үй іші абыр-сабыр, әйелі жылап отыр. «Неге жылайсың?» деп күледі ол.
Әйелі: «Күйеуі өлген адам жыламай қайтеді?» дейді. Сонда ол: «Хатты кімге оқыттың? Ондай сөз жазылмаған еді ғой!» деп таңырқайды.
Әйелі: «Хат молдада, сол кісі оқыды» дейді. Осыны естіген молда өз масқарасын түсініп, төрден тұрып, үн-түнсіз сыртқа шығып кетіпті.