Бір үйдің мысығы бейқам өмір сүріпті

Бейқам мысық туралы әңгіме

Бір үйдің мысығы бейқам өмір сүріпті. Қарны тоқ болған соң, қимылдауға ерініпті. Жалқаулығы сонша — тіпті тұмсығының астынан жорғалап өтіп бара жатқан тышқанды ұстауға да құлқы соқпапты. Ақыры тышқандар оны: «Біздің маубас» деп мазақтайтын болыпты.

Дән қаптары мен ұйқыдағы күзет

Бір күні қожасы екі-үш қап бидайды үйге кіргізіп қойып, өзі сыртқа шығып кетеді. Сол сәтте қап толы астыққа тышқандар тұс-тұстан лап қояды. Көзді ашып-жұмғанша қаптың тас-талқанын шығарып, дәнді бытырлата қырқып, күтірлете күйсеп жатады.

Жылы жерде пырылдап ұйықтап жатқан мысық мазасыз сытырдан оянып кетеді. Бірақ ол тышқандарды көрсе де, тек ожырая қарап қойып, қайта жата береді:

— Ә, тамақ жеп жүрсіңдер ме? — дейді де қозғалмайды.

Орнынан тұрып, тышқандарды қуып жіберуге ерінеді: «Әй, қойшы, жей берсін!..»

Сенім жоғалған сәт

Біраздан соң үйге кірген қожасы тесілген қапты, шашылып жатқан дәнді көреді. Манаурап жатқан мысыққа жақындап:

— Мен үйде сен бар ғой деп сеніп жүрсем, тіпті үйге кірген ұры тышқандарды да ұстай алмайды екенсің ғой. Сені несіне бағамын? Одан да тоғайға апарып тастап құтылайын, — дейді.

Сөйтіп, қожасы мысықты сақылдаған сары аязда тоғайға апарып тастайды.

Қар басқан тоғайдағы мысқыл

Ақ қарға оранған тоғай ішінде бүрісіп тұрған мысықты көрген сауысқан сықылықтай күледі:

— Жылы үйде жатып, дайын асқа семірдің. Тышқан аулауға да еріндің. Енді қайтер екенсің? Қане, мынау қар басқан тоғайдан тамақ тауып жей қойшы!

Түйін