Ана

«Ана! Ана! Ана!» дегенде толқымайтын жүрек, толғанбайтын жан жоқ. Үш-ақ әріптен тұратын осы сөздің астарында теңіздей терең мағына жатыр. Ана — әрбір адам үшін ең ыстық, ең жақын, әрі қастерлі ұғым.

Адам баласы дүние есігін ашқан сәттен бастап ананың ақ сүтімен нәр алып, ана құшағына еніп, ана мейіріміне бөленеді. «Анаңды Меккеге үш рет арқалап апарсаң да, қарызыңды өтей алмайсың» деген сөз бекер айтылмаған. Шынында да, қанша тырыссаң да, ананың түн ұйқысын төрт бөлген бір күнін өтеу мүмкін емес.

Ана — бір қолымен әлемді тербетіп, бір қолымен бесікті тербеткен ең қайратты да ең нәзік жандардың бірі. Әр адамның өмірінде «ана» деген ерекше жан бар. Әрине, аналардың мінезі де, тағдыры да әртүрлі. Бірақ ананың балаға деген мейірімі — ортақ әрі мәңгі: ол сәбиін аялап, қорғайды, әрдайым періштесіндей жанынан табылады.

Ананың балаға деген махаббатын сөзбен толық жеткізу қиын. Бұл — көңілдің тереңінде тұратын, өлшемге сыймайтын сезім.

Менің анам — әлемдегі ең сұлу, ең нәзік, жүрегі ең кең жан. Неге десеңіз, ол бар болмысымен сәбилерді, адамдарды жақсы көре алады. Қиындық туындаса, жанынан табылып, қол ұшын созады; ағайын-туыстың арасын жақындатуға әрдайым күш салады.

Анам өз білгенін өзгеге үйретуден жалыққан емес. Мен де одан көп жақсы нәрсе үйрендім. Ол қанша шаршаса да, жұмыстан қажып келсе де, балаларының үнін елеусіз қалдырмайтын: тыңдап, түсінуге тырысып, жігерлендіріп отыратын.

Мен анамды сүйемін, ақылын ойға түйемін, ардақтап жүрем анамды — жұбататын жанымды.