Ерте, ерте, ертеде бір қарияның келіні болыпты
Ерте, ерте, ертеде бір қарияның келіні болыпты. Ол өзі өте жұмсауық екен: маңайындағы ауыл адамдарын талғаусыз жұмсай береді екен. Сол себепті көршілері оны «жұмсауық келін» деп атап кетіпті.
Мұны естіген қария бір күні отауға қарай беттейді. «Келінге барып, хабарласайыншы, мені де жұмсай ма екен?» — деп ойлайды ол.
Келіннің дауысы
Қарт отауға таяп қалған кезде үй ішінен келіннің даусы естіледі:
— Әй, кім болсаң да, анау сыртта жатқан келі-келсапты ала келші!
Айтқанын орындап, келінін ұялтайын деген қарт келі-келсапты көтеріп, үйге кіріп келеді де:
— Мә, қарағым, келі-келсабың, — дейді.
Ұялу мен амалсыздық
Сонда келіні шошып кетіп:
— Ойбу, бетім-ай, атам екенсіз ғой! Оны орнына апарып тастай қойыңыз, өзім барып алып келейін, — дейді.
Амалы таусылған ата бұған да көнеді.
Негізгі ой
Ауылға «жұмсауық» аты шыққан келін, өзі байқамай, үлкен кісіні де жұмсап жібере жаздайды — ал ақыры ұялғанымен, әдеттің ыңғайы тағы да басым түседі.