Сіздерге мың алғыс, құрметті ұстаздар
«Ұстаздық еткен жалықпас, үйретуден балаға…»
Осы сөз еске түскен сайын, менің ойыма ең алдымен Мұрат ағай оралады. Ол — тарих пәнінің мұғалімі, Әшкеев Мұрат Жаманұлы. Біз оның сабағын асыға күтіп, әр сөзін қызыға тыңдайтынбыз.
Себебі әр сабағы тарихтың тереңінен басталатын: ол әуелі әсерлі бір оқиға айтып, нақты мысалдармен көңілімізді өзіне тартып алатын да, содан кейін жаңа тақырыпқа табиғи түрде көшетін. Сол арқылы тарих біз үшін құрғақ деректер жиынтығы емес, тірі әрі мағыналы әңгімеге айналатын.
Сабақ үстіндегі шынайы ұстаздық
Мұрат ағай түсіндіре жүріп, әр оқушының қас-қабағын аңдап, кімнің түсінгенін, кімнің ойы бөлінгенін бірден байқап отыратын. «Ұстаз танымды болса, шәкірт білімді; ұстаз талапшыл болса, шәкірт ұғымды» деген сөздің мәнін біз сол кісінің мінезі мен әдісінен көрдік.
Кейде сабақ арасында өмір жайлы әңгіме қозғап, ақын-жазушылардың тағдырынан естеліктер айтатын. Ол әңгімелер тек қызық үшін емес, бізге алдағы өмірімізге бағыт-бағдар беретін ой тастайтын.
Ең маңыздысы — ол біздің пікірімізді тыңдайтын. Бізді өзімен тең дәрежеде сөйлесуге үйретті: ойымызды қысылмай, еркін әрі ашық жеткізуге мүмкіндік берді. Шәкірттерінің шынайы көңілі мен балаң қиялын тыңдап, риза болып отыратын.
Ұстаз — қалып, шәкірт — кірпіш
Меніңше, ұстаз — кірпіштің қалыбы, ал шәкірт — сол қалыптан шыққан кірпіш. «Қалыбына қарай кірпіші» деген сөз осындайда айтылса керек: ұстаздың ықыласы, талабы, адамгершілігі шәкірттің бойынан да көрініс табады.
Бүгінде әрқайсысымыз әр мамандықтың иесі атанып, түрлі салада еңбек етіп жүрміз. Өмірден өз орнымызды тауып, өзімізді таныта білсек, мұның бір ұшы Мұрат ағай секілді ұлағатты ұстаздарымыздың еңбегінде деп білемін.
Мың алғыс сіздерге, құрметті ұстаздар!
Сіздердің сабырларыңыз, талабыңыз және сеніміңіз — талай шәкірттің жолын ашқан үлкен күш.