Жұрт жарықтық арқасында бір бүтінденіп қалалықта
Әңгіме үстіндегі ішік, ақша және сөз
— Хажы-еке, ішігіңіз хайырлы болсын!
— Айтсын.
— Қаншаға алдыңыз?
— Күйіп тұр екен ғой... 350 сом. Ұмсындыққа киім-кешек алайын деп едім, оны Мәскеуден алғалы тұрмын.
— Ішігіңіз қымбат емес. Мен мынаны 150-ге алдым, — деп, Тоқыш үстіндегі пальтосын көрсетті.
— Ой, шырағым-ай! Жұрттың жақсылығының арқасында бір бүтінденіп қалдық қой.
Тоқыш күлімсіреп: — Сіз әлі де “жұрттың арқасында киініп қалдық” деп отырсыз. Осындағы газетші қулардың сөзін естідіңіз бе? Олар бізді кінәлап жатыр: “Жұрттан көп ақша жинап алып, өз пайдасына жұмсап жүр. Бір тиындық бітірген ісі жоқ”, — дейді.
Айып, ақталу және “жариялаймыз” деген сөз
Хажы-екенің уәжі
— Е-е-е! Біз біреуден тартып алыппыз ба? Жұрт өзі берген соң, шариғат бойынша да бізге газетші-мазетшінің сөзі керек емес. Үйі-басы 2–3 сомнан берсе, ел кедей болып қалмас.
— Сонда да, хажы-еке, олар Жорықбай ақсақалды ұялтып тастапты...
— Шіркіннің ұялшағын қарашы! “Не былшылдайсың, сенің ақшаң емес қой!” деп қоя салуға болмап па?
— Жорекең жарықтық жуас кісі ғой, үндемейді. Сонда да “соншама ақшаны қайда жұмсадыңдар?” десе, елге не дейсің? Ана газетшілер жұртқа жариялаймыз дейді.
“Ретін табамыз”: бедел, бүркемелеу, сақтық
Тәжірибеге сүйенген жауап
— Шырағым, Тоқышжан, сен әлі баласың ғой. Біз мұндайды көп көргенбіз. Оның несі қысылу? “Адвокатқа бердік” дерміз, “переводчикке бердік” дейміз, “чиновниктерге бердік” дейміз — ретін таппаймыз ба...
Күтпеген кіріп келу
Осылай деп отырған кезде редакцияда қызмет ететін бір жігіт сәлем беріп кіріп келді.
Хажы әфенді жалма-жан ішігінің үстіне шапанын іле салып, тасбихын тартып отырған кейіпке еніп, отыра қалды.