Қай жерден директор көріп тұрсың осы тас қараңғыда
Түнгі лайсаң жолдағы күлкілі сапар
Қонақтан шыққан, масаң тартқан алпамсадай жігіт жолдастарымен әлі де «қала түспек» ойда еді. Бірақ шынашақтай ғана жұбайы оған ерік бермеді: білегіне шап етіп жабыса кетіп, жігіттің жүзін басқа жаққа бұрып үлгерді. Жігіт жұбайының әміріне еріксіз мойынсынды.
Түн көзге түртсе көргісіз қараңғы. Оның үстіне жер лайсаң, батпақ. Нәзік жұбайы алпамсадай, әулетті жігітті сүйеп жүруге шамасы келмей, аяғы бір-екі рет тайғанап барып әрең түзелді.
Сөйтіп, әлгінде ғана өздерімен бірге қонақтан шыққан, кетіп бара жатқан топ қыздың ішінен мектептегі жан құрбысын көмекке шақырды:
– Сәуле! Сәуле! Бері келші! Жәнібекті үйге дейін жеткізейікші!
Екі нәзік қол, бір алпамсадай білезік
Жан құрбы жан құрбысын жолда тастап кете алмады. Аяғы саз балшыққа сырғанай түскен күйі еңісте тұрған ерлі-зайыптылардың жанына жетті де, өзі де алпамсадай жігіттің екінші білегіне жармасты.
Енді бағыт түзелгендей болды. Нысанаға қарай ақырын-ақырын жақындап келеді: бір қадам ілгері, екі қадам кейін. Жігіт әлсін-әлсін тоқтап, арт жағына мойнын бұрып тың тыңдайды. Жігіттердің даусы басылғанда ғана, екі білегін қарысып ұстаған нәзік жандардың жетегіне еріксіз бағынып, қайта ілгері аттайды.
Жұбайының ойы
«Енеме аман-есен жеткізсем болды. Бір жағынан енем ұрысып жүріп, бір жағынан өзім сүйрелеп жүріп төсегіне жатқызармыз. Әйтпесе “балалардың бетінен сүйемін” деп, бесіктегісіне дейін оятып шығады ғой. Мұндайда әкелік махаббаты оянып кетеді...»
Құрбысының ойы
«Құрысын... күйеуге тиген деген осы болады екен ғой. Күйеуімізді осылай сүйреп жүретін болсақ, жұбайыңның алпамсадай болғанынан гөрі, бәкене бойлы болғаны дұрыс шығар...»
«Директор» мен «диктор»
Жігіт шайқатылып барып әрең түзелді. Нәзік қолдар білегіне одан сайын қарыса түсті. Сол сәтте кенет жігіттің тілі шешілді:
– Мынау қай жақтың директоры?
Қыз іштей ойлады: «Мынаның көзіне жын көрінейін деді ме? Болмаса, мына тас қараңғыда қайдан директор көріп тұр?»
– Қане, директор?! Қай жерден директор көріп тұрсың осы тас қараңғыда?!
– Мына “шелектің” ішіндегіні айтамын, – деді жігіт бағананың басында сөйлеп тұрған радионы иегімен нұсқап. – Осының ішінде сөйлеп тұрған қай жақтың директоры? Мәскеудің директоры ма, әлде Алматының директоры ма? Қай жақтың директоры сөйлеп жатыр?
– Құдай-ай, Жәнібек! Диктор десейші! Ол сөйлеп тұрған диктор ғой!
– Дикторы не, директоры не, – деді жігіт ілгері баса беріп. – Екеуі де елді аузына қаратып отырғасын, бәрібір емес пе?
Қараңғы түн, батпақты жол, екі нәзік қол, бір алпамсадай жігіт — бәрінің үстіне сөздің «бір әріпке» ғана ауысқан жері күлкіні күшейтеді. Кейде дәл осындай ұсақ жаңсақтықтың өзі түнгі сапарды ұмытылмас әңгімеге айналдырады.