Бір үйдің екі баласы
Екі бауырдың мінезі
Бір үйдің екі баласы бар еді: Айдос пен Жандос. Екеуі де сабақты жақсы оқитын, ешқашан жаман баға алмаған. Әр жексенбі сайын олар шомылуға баруды әдетке айналдырған.
Көшедегі сынақ
Бір күні олар көшеде келе жатып, ауыр жүк көтерген бір қарияның жолдан өте алмай қиналып тұрғанын көреді. Айдос бауырына бұрылып:
Айдос: «Жандос, жүр, атаға көмектесейік. Қарашы, ауыр жүгін көтере алмай жатыр».
Жандос: «Қойшы, одан да тезірек шомылуға барайық», — деп асығып, алға кетіп қалады.
Жақсылықтың қайтарымы
Айдос қарияның жүгін көтерісіп, үйіне дейін шығарып салады. Риза болған қария алғысын айтып:
«Құрметіңнен айналдым. Өзің нағыз ержүрек екенсің. Рахмет, балам. Өркенің өссін», — деп бір дорба алма береді.
Әкенің ақылы мен батаның мәні
Айдос үйіне келіп, болған жағдайды әкесіне айтып береді. Әкесі баласының ісін құптап:
«Балам, дұрыс істегенсің. Әрдайым үлкен кісілердің батасын алып жүр. Батамен ел көгерер, жаңбырмен жер көгерер. Мен сені мақтан етемін», — деп Айдостың арқасынан қағады.
Айдостың кеудесін қуаныш кернейді. Ал Жандос өз әрекетіне ұялып, көңілі түсіп қалады.
Қорытынды
Адамның қадірі — білгенінен емес, істеген игілігінен көрінеді. Үлкенге қол ұшын беру — бір сәттік уақытты ғана алмайды, ал оның әсері жүректе ұзақ сақталады.