Өзің алдым деп тұрған кітапты айтам
Мектептегі жоғалған кітап және орынсыз «алдым»
Мектеп басшысы Ақмарал Асқарқызының кітабы аяқ астынан жоғалып кетті. Әдетте өзі аса қажет дүниесін қойған жерінен таба алмай қалса, айналасындағыларға дереу сұрақ жаудыратыны бар.
Қысқа диалог
Ақмарал Асқарқызы: «Кітап көрдіңдер ме? Кітап алдыңдар ма?»
Жас мұғалімдер: «Жоқ, Ақмарал Асқарқызы. Көрмедік. Білмедік.»
Ақмарал Асқарқызы: «Қайда кете қойды ол кітап?! Әлгі әзір ғана тұрған сияқты еді…»
Қатаң мінезді басшының сұрағынан бөлмеде тұрған жас мұғалима қыздар үрпиісіп қалды. Ақмарал Асқарқызының беделі ұжым ішінде ғана емес, өзінен жоғары тұрған басшылардың алдында да мықты еді. Оның «жел жағына» шығудың қауіпті екенін бұл мектептегі көп адам жақсы білетін.
Әлке ағайдың есеп-қисабы
Дәл осы кезде мектепке Әлке ағай кіріп келе жатты. Ол бұл ұжымға кеше ғана келген жас маман емес: осы мектепте жүргеніне бес-алты жылдың жүзі болған, кіммен қалай сөйлесу керек екенін де, қай жерде сөзді абайлап айту керегін де білетін мұғалім.
Маңызды белгі
Ақмарал Асқарқызымен қалжыңдасуға болмайды — оның алдында «ойланып жауап беру» әлдеқайда қауіпсіз.
Мұғалима қыздар әдеттегідей: «Сәлеметсіз бе, Әлке ағай!» — деп, әзіл-қалжыңын да қосып амандасты. Әлке ағайдың «жақсы ағай» екенін олар баяғыдан біледі.
Әлке бөлмеге енген бойда Ақмарал Асқарқызы сұрағын тура қойды:
Ақмарал Асқарқызы: «Әлке, кітап алдың ба?»
Әлке ағайдың миы зырылдап жүре берді. «Бұл қандай кітап болды екен? Басшы сұраса, жорта асықпай ойланған дұрыс… Е, таптым! Тағы да мұғалімдердің айлығына “кітап жаздырып” жатыр ма екен? Мүмкін, “бұрын алған болсаң, енді саған бермей-ақ қояйық” дегені шығар», — деп шамалады.
Сол оймен «құтылудың» ең оңай жолы — «алдым» дей салу сияқты көрінді.
Жауап
«Алдым…»
Әлке ағай қипақтап тұрып айтып салды.
Салдары
«Әкел кітапты!»
Ақмарал Асқарқызы саспады, талап етті.
«Қандай кітап?» — деп тұрып қалу
Әлке аң-таң болып: «Қандай кітап?» — деп қалды. Ақмарал Асқарқызының қарлығаштың қанатындай қастары керіліп, жүзі күрт қатайып кетті.
Қатаң ескерту
«Қандай кітабың не?! Өзің “алдым” деген кітапты айтып тұрмын!»
Әлке шегіншектеп: «Ешқандай кітап алған жоқпын» — деді. Ақмарал Асқарқызының қап-қара көздерінен ұшқын шыққандай болды.
«Әлке, сен не менімен қалжыңдасқың келіп тұр ма?!» — дегенде, Әлкенің самайынан сұп-суық тер бұрқ етті. Бұл жерде «қалжың» жүрмейтінін ол жақсы түсінді.
Ақыры шынын айтты: «Мен тағы да мұғалімдердің айлығына кітап жаздырып жатыр екен деп ойлап қалдым… “Алдым” десем, құтылып кетемін бе дедім…»
Көрініс
Бөлмеде тұрған тауықтың балапанындай жап-жас мұғалима қыздар Әлкенің мына халіне шыдай алмай, булығып күлді.
Әлке бөлмеден сытылып шыға беріп, іштей күйінді: «Құрып қалғыр… Ақмарал Асқарқызының кітабы шынымен жоғалып жатыр екен ғой. Мен болса тағы да айлыққа “кітап жаздырып” жатыр деп ойлап қалыппын…»
Дереккөз: Facebook
Тақырып: мектеп өміріндегі күлкілі жағдай