Бір күні елпелектей ұшып жүрген көбелек қораның төбесіне келіп қонады
Өркөкіректік пен асығыстықтың соңы
Бір күні елпелектей қалықтап жүрген көбелек қораның төбесіне келіп қонады. Мұны жақтаудың қуысында тығылып жатқан маса байқап қалады. Біреудің өз аумағына келгеніне ызаланған маса шыдай алмай, көбелектің қасына ұшып барып сес көрсетеді.
Қақтығыс неден басталды?
Маса өзіне-өзі «мына жер — менің мекенім» деп сеніп, өзгеге орын қалдырмай сөйлейді. Ал көбелек сабырын сақтап, жағдайды байыппен түсіндіруге тырысады.
— Сен бұл араға неге келдің? Бұл жер — менің мекенім! — деп маса әкіреңдейді.
Көбелек саспайды: — Бұл қораның үсті ғой, қоға емес!
Маса ызыңдап қоқан-лоқы жасайды: — Тақылдама, мойныңды үзіп аламын!
Бұған көбелек сақылдай күліп: — Күшің жетсе... — дейді.
Қоқан-лоқының шегі
Ашуға булыққан маса «көресіңді көрсетемін» деп, өз күшін асыра бағалайды. Қарсыласын қорқыту үшін ең қауіпті тәсілді таңдап, соның салдарын ойламайды.
— Мен саған көресіңді көрсетемін, — дейді маса тызалақтап. — Мына ұзын тұмсығымды қалың теріңе сұғып, қаныңды сорып аламын!
— Бұған сенбеймін, — дейді көбелек әдейі қарсыласып.
Маса одан сайын ыза болып: — Сенбесең, көзіңмен көр! — дейді.
— Қане, көрсетші...
— Қара да тұр!
Ақыры не болды?
Маса дәлелдеймін деп жүріп, өзіне ең қауіпті жағдайды өзі жасап алады. Күш көрсетемін деген әрекеті бір сәтте-ақ өзіне қарсы айналады.
Осыны айтып, маса ұшып барып байлаулы тұрған өгіздің құлағына қонады. Сосын тұмсығын сұға бастайды. Сол сәтте өгіз артқы аяғымен құлағын қасиды. Маса теріге сұққан тұмсығын қайта шығарып үлгергенше, тұяқ тиіп, мылжаланған күйі жаншылып қалады.