Үйдегі жалғыз жарық - ұмыт қалған балауыздың сәулесі
Ұмыт қалған сәуле
Қашаннан бері сөреде жатқанын ешкім білмейді, бірақ балауыздың сол жерде ұзақ уақыт жатқані анық. Оны ешкім қажет етпейтіндей көрінетін: үйде жарқыраған электр жарығы бар. Дегенмен, балауыз ешқашан үмітін үзген жоқ. Ол үй ішінің тіршілігін сырттай бақылап, кәдеге жарар күнін сабырмен күтіп жата берді.
Үй ішіндегі үнсіз әдет
Бұл үйдің тіршілігі өзге отбасылардікі секілді еді: күндіз ата-анасы жұмыста, балалары сабақта. Ал кешке бәрі жиналғанда, асығыс кешкі ас ішіліп, балалар компьютерге, үлкендер демалатын бөлмедегі кең теледидарға телміретін. Осылайша бірқалыпты күндер өте берді.
Даңғарадай үйдің ішінде адамдар бір-бірімен сырласып, сөйлесуден қалып бара жатқандай: әркім өзімен-өзі әуре. Отбасылық жылу бірте-бірте алыстап, үнсіздік көбейе түсті. Мұны көрген балауыздың жүрегі елжіреп, сол жылуды қалай қайта тұтатуға болатынын ойлайтын. Шын мәнінде көмектескісі келді.
Негізгі ой: Үй жарқырап тұрса да, ең қажет жарық — адамдардың бір-біріне бөлген уақыты мен ықыласы.
Боран алып келген мүмкіндік
Бір күні қатты боран соқты. Қаттылығы сонша — электр желілері үзіліп, бүкіл қала қараңғылыққа батты. Электр қуатына тәуелді құрылғылардың бәрі бір сәтте тына қалды. Дәл сол мезетте сөреде ұмыт қалған балауыздың арманы орындалғандай болды.
Аналары ұялы телефонның әлсіз жарығымен сөрелерді шолып: — Осы жақта бір балауыз болушы еді. Қане, іздеп көрейік, — деді.
Бәрі жабылып іздеп жүріп, ақыры тапты. Сол сәтте-ақ телефондардың да қуаты таусылды. Балауыздың астына кішкентай ыдыс қойып, тұтатқанда, тас қараңғы үйге нұр құйылғандай болды. Үйдегі жалғыз жарық — ұмыт қалған балауыздың сәулесі еді.
Бір үстел басындағы жылу
Отбасының барлығы балауыз тұрған үстелдің басына жиналды. Әуелде олар бір-бірін жаңа көргендей, ортақ әңгіме таппай, біраз үнсіз отырып қалды.
Кенет отағасы: — Балалар, осылай үнсіз отыра береміз бе? Сендерге балалық шағымнан қызықты бір оқиға айтып берейін, — деп, алғаш рет атқа мініп үйренгеніндегі күлкілі сәттерін әсерлеп әңгімелеп берді.
Содан кейін аналары да өзіне көйлек тігемін деп, үлкен матаны қалай олақ кесіп тастағанын айтып, бәрін бір күлдіріп алды.
Балалар да мектептегі қызықтарын бөлісіп, ата-аналарын таң-тамаша қылды. Үстел үстіндегі әлсіз сәуле күшеймесе де, үй ішіндегі жылу қоюлана түскендей еді.
Соңғы жалыны және қайта оянған әдет
Ал балауыз болса, арманы орындалғанына төбесі көкке жеткендей болып, маздап жана берді. Осы бір мейірім мен жақындықтың ұшқыны өшіп қалмасын деп, нұрын аямады. Шаттықтан соңғы рет лапылдап жанып, баяулап сөне бастады.
Дәл сол сәтте электр жарығы қайта жарқ етті. Бірақ ешкім ерекше қуана қоймады: олар әлі де біраз отыра тұрғылары келген еді.
Сол кеш ұмыт қалған балауыздың өз арманына жеткен кеші болды: ол бір отбасының жүрегінде бір-біріне деген шынайы аналық, әкелік және балалық махаббатты оятты.
Кейін бұл отбасы кей күндері әдейі жарықты өшіріп, балауыз жағып қоятын әдет шығарды. Солайша үстел басында әңгіме айтып, сырласып, бір-біріне қайта жақындай түсті.