Бақа бақ - бақ
Ормандағы кіп-кішкентай үйшік
Бұл оқиға орманда болды. Ашық алаңқайдың ортасында кіп-кішкентай, ескі үйшік тұрды.
Алғашқы қоныстанушы
Бір күні үйшіктің қасынан жүгіріп бара жатқан тышқан оны байқап қалады. Тышқан тоқтап: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп сұрайды. Бірақ ешкім жауап бермейді.
Тышқан бос үйшікке кіріп, сонда тұрып қалады.
Достар біртіндеп көбейеді
Біраз уақыттан кейін үйшіктің маңына секіріп бақа келеді де: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп сұрайды.
— Мен тықырлауық тышқанмын! Ал сен кімсің?
— Мен бақылдауық бақамын.
— Кел, бірге тұрайық.
Бақа «Бақ-бақ!» деп бақылдап, үйшікке секіріп кіреді. Екеуі татуласып, бірге тұра бастайды.
Көп ұзамай үйшік қасына ытқып-ытқып қоян жетеді: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?»
— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын. Ал сен кімсің?
— Мен қорқақ қоянмын!
— Кел, бірге тұрайық.
Қоян да үйшікке кіріп, үшеуі бірге өмір сүре бастайды.
Алыстан бұл үйшікті түлкі көреді. Ақырын басып жақындап, терезесін қағады: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?»
— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын! Ал сен кімсің?
— Мен қу түлкімін!
— Кел, бірге тұрайық.
Үйшіктен түлкіге де орын табылып, достар төртеу болады.
Келесіде тілі салақтап, айналасына алақ-жұлақ қарап қасқыр жетеді. Есікті қағып, қырылдаған дауыспен: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — дейді.
— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын!
— Мен қу түлкімін! Ал сен кімсің?
— Мен сұр қасқырмын!
— Кел, бірге тұрайық.
Қасқыр қысыла-қымтырыла ішке кіреді. Әйтсе де кіп-кішкентай үйшікке бесеуі де сыйып кетеді. Барлығы қосылып ән айтып, тату-тәтті өмір сүреді.
Аюдың келуі және үйшіктің құлауы
Бір күні жидек теріп жүрген аю үйшік тұрғындарының әнін естіп, жақын келеді де бар дауысымен: «Сүп-сүйкімді, кіп-кішкентай бұл үйшікте кім бар?» — деп ақырады.
— Мен тықырлауық тышқанмын!
— Мен бақылдауық бақамын!
— Мен қорқақ қоянмын!
— Мен қу түлкімін!
— Ал мен болсам, сұр қасқырмын! Ал сен кімсің?
— Мен қорбаңбай аюмын!
— Кел, бірге тұрайық.
Аю үйшікке кірмек болып тырбыңдайды. Бірақ басы кіргенімен, денесі сыймайды. Амалы таусылған аю: «Ендеше мен үйшіктің шатырына шығып тұрайын» — дейді.
Іштегілер: «Жоқ, сен дәусің! Кішкентай үйшігіміз көтере алмайды, қиратасың» — деп шырылдайды.
Бірақ аю: «Қорықпаңдар, түк те болмайды» — деп тыңдамайды.
Амалсыздан бәрі келіседі. Аю қорбаңдап төбеге шыға бергенде-ақ ескі үйшік сықырлап, быт-шыт болып құлап түседі. Алайда тықырлауық тышқан, бақылдауық бақа, қорқақ қоян, қу түлкі және сұр қасқыр — бәрі аман-есен сыртқа шығып үлгереді.
Түйін: реніштің орнына — ортақ іс
Достар аюға ренжімейді. Қайта бәрі бірігіп бөренелерді тасиды, тақтайларды сүргілейді, жаңа үйшік тұрғызуға кіріседі.
Осылайша, бәрі жұмылып еңбектеніп, өздеріне әп-әдемі, жап-жаңа үйшік салып алады.