Бір оқытушының сабағынан ала алмай әбден әбіржіп кеткенім
Қатал оқытушы туралы әңгіменің түйіні
«Мені жұрт қатал оқытушы дейді», — деп бастады ол. «Студенттерін қинайды, тапсырманың үстіне тапсырма береді, қоймайды» деген сөз өз құлағына да жиі жететін көрінеді. Тіпті, бір жолы әңгіме ректорға дейін барыпты.
Ректор: «Өркен, жұрт сені солай деп айтып жүр ғой. Неге студенттеріңді қинайсың?»
Оқытушы: «Онда сабақ сұрамай-ақ, бәріне қоя берейін», — депті.
Ректор: «Мен олай деп тұрған жоқпын. Бірақ студент те — адам. Аздап түсіністікпен қарауға болмай ма?»
Осы әңгіменің артынан көп ұзамай күтпеген бір оқиға болыпты. Жаз еді, жазғы сессия енді басталған кез. Оқу орнынан шығып, жаяу жүргіншілер жолымен келе жатып, жол жиегінде отырған бір келіншекті байқайды. Түрі әбден жүдеп, абыржып қалыпты. Жерге жайғасып, қозғала алмай отырғандай.
Жол жиегіндегі кездесу
Оқытушы еріксіз тоқтап, халін сұрайды: «Қарындас, түріңіз неге сонша жүдеп кеткен? Не жағдай болды?»
«Ауылдан келіп едім», — дейді келіншек. «Осы оқу орнының сырттай бөлімінде оқимын. Бір оқытушының сабағынан өте алмай әбден титықтадым. Қаным басыма шапты. “Ол не деген оқытушы? Адамды осындай күйге түсіруге бола ма? Бұл да бір қазақтың баласы ғой. Әлгі оқытушың да осындай анадан туған шығар!” — деп іштей күйініп келемін».
Оқытушы өзін таныстырмай, сөзге тартады. Бәлкім, ол оқытушыны танитын шығар: «Мен де осы оқу орнында оқытушы болып істеймін. Фамилиясы кім еді? Жұрт болып, түсіндірейік. Адамды осындай күйге түсіруге бола ма өзі?»
Келіншек қысқа ғана жауап беріпті: «Ол — сіз.»
«Жақсылық» болып көрінген шешім
Оқытушы селт етіп қалады. Өзінше студенттерін білімге, ізденіске жетелеп жүрмін деп ойлаған. Ал шындық басқа: біреудің еңсесін түсіріп, жігерін құм қылған болуы мүмкін.
Сол сәтте дереу шешім қабылдапты: «Топқа айтыңыз. Ертең дәрісханада жиналып отырсын. Мен келемін.»
Ертеңіне келіп, сабақ сұрамай-ақ бәріне баға қойып жіберген. Студенттер мәз-мейрам. Өзі де жеңілдеп қалғандай: арқасынан ауыр жүк түскендей сезінеді. «Адамға жақсылық жасау қандай жақсы!» — деп ойлайды.
Келесі жылдың «кері әсері»
Бірақ әңгіменің қызығы кейін басталады. Келесі жылы жаңа курс келеді, сол да оның сабағына түседі. Емтихан тапсыратын күні дәрісханаға кіріп: «Қалай, дайынсыңдар ма?» — дейді.
Студенттер болса, қыңырлау жауап беріпті: «Дайынсыңдар ма дегенше, одан да қойып жібермейсіз бе?!»
Оқытушы іштей аң-таң: бұрын студенттері бұлай сөйлемеген. Ашуы келіп, қатқыл дауыспен қайырып тастайды:
«Естерің дұрыс па? Мен сендерге не деп қоя салуым керек? Көздеріңді ашыңдар. Алдарыңда оқытушың тұр. Сендер студент екендеріңді ұмыттыңдар ма?!»
Бірақ олар да тыйылар емес: «Не, былтырғы студенттерге қойып жіберіпсіз ғой! Біз тоқалдан тудық па?!»
Сол кезде ғана бәрі түсінікті болады. Былтырғы «жақсылық» бір топтың ғана ішінде қалмай, төменгі курсқа да лезде тарап кеткен екен: «сабақ сұрамай-ақ қоя салатын бір “оңай” оқытушы бар» деген әңгіме болып.
Тәртіпке қайта оралу
Оқытушы дауысын көтеріп: «Бойларыңды жинап ұстаңдар! Тым еркінсіп бара жатырсыңдар. Мен — оқытушымын. Қане, сабаққа дайындалыңдар!» — дейді.
Ол осыны айтып күлді де: «Содан бері қайтадан қатал мінезімді тауып алдым», — деп түйіндеді.