Ауыз әдебиеті - талай ғасырлар жемісі

Фольклор – қазіргі тілмен айтқанда әмбебап, яғни синкретикалық өнер түрі. Оның бойында өнердің бірнеше саласы – сөз, музыка, хореография және театр элементтері тоғысады.

Ауыз әдебиеті – талай ғасырлардың жемісі. Халық жыраулары, жыршылары, ертекшілері бұл мұраны ықылым заманнан бері рухани асыл қазына ретінде сақтап, ұрпақтан-ұрпаққа жеткізіп, бүгінгі дәуірге дейін аман алып келді.

Адамзат өзінің балаң шағында табиғаттың жұмбақ, тұңғиық сырын толық ұғына алмаған кезде, сол тылсым құпияны шешіп, оны өз игілігіне жаратып, бағындырсам деген арманын ауыз әдебиеті арқылы бейнелеген.

Адамның табиғаттың дүлей, мылқау күшімен арпалысы да фольклорда көркем өрнек тапқан. Қоғамдық, әлеуметтік және экономикалық өмірдің ілгерілеуімен қатар адамның ой-санасы өсіп, қоршаған ортаны тереңірек тануға ұмтылған сайын, ауыз әдебиеті де мазмұны мен формасы жағынан байып, үздіксіз дамып отырған.

Қазақ халқының ауыз әдебиеті – көне дәуірден келе жатқан рухани мұра. Мұны «Құламерген» мен «Ер Төстік» сияқты ертегілерден анық аңғаруға болады.

Қоғам өмірі әлеуметтік жіктерге бөлінген тұста пайда болған қайшылықтар – байлар мен оларға тәуелділер, кедей-кепшіктер арасындағы күрес пен тартыс – ауыз әдебиетінің кейінгі даму кеңістігінде кеңінен қамтылды.

Халық ауыз әдебиетінің өлең-жырларында, ертегілерінде, мақал-мәтелдері мен лиро-эпостық жырларында қарапайым адамдардың, еңбек адамдарының жасампаз күшіне және ақыл-парасатына сенім айқын көрінеді. Сондықтан фольклордағы бұқара өкілдері көбіне жағымды қырынан суреттеліп, асыл қасиеттері арқылы оқырманды өзіне еліктіре алады.