Қолда бар алтынның қадірі жоқ деген екен шешен бабаларымыз
Өзге тілдің бәрін біл, өз тіліңді құрметте
Дүние есігін шыр етіп ашқаннан кейін, анамыздың әлдиі мен бесік жыры арқылы жүрегімізге сіңген тілді өмір бойы қастерлеп, көкейде сақтай білуіміз керек.
Ана тіліміз жойылып кетудің аз-ақ алдында тұрған кезеңде, бабаларымыз оны аман сақтап, бізге аманат етіп қалдырды. Енді дүние байлығы да айырбастай алмайтын қастерлі тіліміздің келешегі — біздің қолымызда. Оны әрі қарай сақтау, дамыту — өскелең ұрпақтың міндеті.
Тілге адалдық — рухқа адалдық
Ертеден бері қазақтың ғұлама ақындары өзге тілде еркін сөйлей тұра, ана тілін ешқашан ұмыт қалдырмаған. Олар қазақ тілінде өлеңдер мен шығармалар жазып, тарихы терең тілімізді одан әрі байыта түсті. Сол сияқты біз де шет тілдерін жетік меңгерсек те, ана тілімізді ұлықтап, ұмыттырмайық. Іске шебер, сөзге шешен болайық.
Бүгінгі көрініс — көңілге қаяу
Қазір ой салатын оқиғалар аз емес. Соның бірі — қазақтың қарапайым баласы орыс тілінде еркін сөйлеп тұрғанымен, қазақша айтшы десең, екі сөздің басын қоса алмай қиналатыны. Мұндайда көңілге қаяу түседі: қалайша өз тіліңді білмеуге болады?
Кім кінәлі?
Өскелең ұрпақтың ана тілін ұмытып, не мүлде білмей өсуіне кім кінәлі деген сұрақ та ойға оралады. Бұл сауалға әркім әртүрлі жауап береді: бірі заман ағымын, бірі әлеуметтік желілер мен теледидарды кінәлайды.
Менің ойымша, шешен бабаларымыз айтқандай, «Қолда бар алтынның қадірі жоқ». Дәл осы тұста ана тілімізді алтынға теңеуге болады: бар байлықты бағалай алмай жүргендейміз.
Тіл жоғалса — тарих жоғалады
Есте ұстайық: бұл әлемде өз тілін ұмытқан елдер бар. Ал тіл ұмыт қалған жерде тарих та ұмыт болады. Тарихы ұмытылған елдің болашағы бұлдыр.
Демек, біз де сондай жағдайға түспеу үшін, атадан балаға аманат болған көркем де әсем тілімізді қадірлеп, дамытып, келесі ұрпаққа табыстауға тиіспіз. Аманатымызға қиянат жасамайық!