Абайдың жиырма төртінші қара сөзіЖИЫРМА ТӨРТІНШІ СӨЗЖер жүзінде екі мың миллионнан көп артық адам бар, екі миллиондай қазақ бар
Қара сөздер
Абайдың жиырма төртінші қара сөзі
Жиырма төртінші сөз
Қоғам мінезі, адамшылық өлшемі және өзара қатынастың салмағы туралы толғаныс.
Жер жүзінде екі мың миллионнан аса адам бар, ал қазақ шамамен екі миллиондай. Біздің қазақтың достығы мен дұшпандығы, мақтануы мен мықтылығы, мал іздеуі мен өнер іздеуі, жұрт тануы — ешбір халыққа ұқсамайды.
Бірімізді біріміз аңдып, жаулап, ұрлап, кірпік қақтырмай отыру — әдетке айналғандай.
Осы мінез қоғамның тынысын тарылтып, берекені қашырады.
Дүниеде халқы үш миллионнан асатын бір қала да бар. Жер жүзін үш айналып көрген кісі де аз емес. Сонда біз осылай жер бетіндегі жұртқа қор болып, бірімізді біріміз аңдып өте береміз бе?
Жоқ, қазақ ортасында да ұрлық, өтірік, өсек, қастық тоқтап, өнер мен малды түзден, бөтен жақтан да болса, түзу жолмен іздеп, өріс алар күн болар ма екен? Әй, не болсын!..
Түйін ой
Жүз қараға екі жүз кісі сұғын қадап жүрсе, бірін-бірі құртпай, құрымай тыныштық таба ма?
Негізгі ұғымдар
- Өзара сенім
- Түзу жол
- Өнер мен еңбек
- Береке мен тыныштық
Бұл сөздің өзегі — бірін-бірі аңду мен ішкі араздықтың орнына, адал еңбекке, білім мен өнерге бет бұру қажеттігі.
Абайдың басқа да қара сөздері
Ой мен мінезді таразылайтын бұл мұраның өзге сөздері де адамшылық, білім, еңбек, ар-ұят туралы терең толғанысқа жетелейді.