Әңгіме
Нағыз махаббаттың тыныш үні
Бірде ұстаз шәкірттерінен: «Неліктен адамдар жанжалдасқанда бір-біріне дауыс көтереді?» — деп сұрады.
Шәкірттердің бірі: «Өйткені олар сабырын жоғалтады» — деп жауап берді.
Ұстаз ойлана келе: «Бірақ адам дәл қасыңда тұрса, сонша айқайлаудың қажеті қанша? Ашуланып тұрсаң да, дауыс көтермей сөйлесуге болмай ма?» — деді. Шәкірттер әртүрлі жауап айтқанымен, ұстаз олардың ешқайсысына толық қанағаттанбады.
Ұстаздың жауабы
«Адамдар бір-біріне көңілі толмаған кезде жанжалдасады. Сол сәтте олардың жүректері бір-бірінен алыстап кетеді. Бірін-бірі естімегендей болады — сондықтан дауысын көтереді. Өкпе-реніш ұлғайған сайын жүректер де алыстай береді, ал дауыс көтеру одан әрі күшейе береді».
Сонда балалар: «Ал адамдар сүйіспеншілікке бөленгенде қандай күйде болады?» — деп сұрады.
Сүйіспеншілік кезіндегі сөз
Ұстаз: «Ондай кезде адам дауысын көтермейді, керісінше баяу сөйлейді» — деп түсіндірді. Себебі жүректер жақындай түседі, арақашықтық та қысқарады.
Балалар тағы да: «Ал егер сүйіспеншілік одан сайын арта түссе ше?» — деді.
Сөзсіз түсінісу
Ұстаз: «Онда олар тіл қатпай-ақ бірін-бірі қас-қабағынан ұғатын болады» — деп жауап берді.
Бұл әңгіме бізге қарапайым бір шындықты еске салады: жақындық — айқайда емес, тыңдай білуде; махаббат — дауыстың биігінде емес, жүректің тыныштығында.