Мал таппа арамдықпен жаныңа қас, Өмірдің дүние қуған сонарында

Сексенің құтты болсын Жас Алашым,
Әдепке, әділдікке дос алашым.
Егеменді елімнің жырын жырлап,
Берік етіп бекіте бер босағасын.

Жастардың темір қазық – жұлдызындай,
Әркімнің ең аяулы ұл – қызындай.
Тұғыры – тәрбиенің ақыл – ойдың,
Жаршысы жақсылықтың – күн нұрындай.

Жас алаш дихан болып егін екті,
Шаруа боп мал бағып өнім төкті.
Шахтер болып қара алтынды,
Геолог – боп ақтардың жер мен көкті.

Қиып тастап қырсығын даналардың,
Ракета боп – ғарышты араладың.
Ауыр жүгін арқалап әділдіктің,
Баспа сөздің ішінен дараландың!

Озбырлықтың ордасын талқандадың,
Қарсы шаптың қорқауға қорқ алмадың.
Жақсылықтың жазығын жайлау қылып.
Жамандықты аттатпай, арқандадың.

Қазақтың қуанышты шаттығы үшін,
Адамдардың адалдық пәктігі үшін.
Әлі де талай сексен өткере бер,
Алаштың, әділеттің – ақ туысың!

Бір сабақ, балам саған, ей Арзулла,
Үмітсің жолымды ұстар өз ауылымда.
Әкең де қара жаяу емес мынау,
Өлеңмен үйір жүрді базарлығы.

Ұстаның әулеті мәлім болған,
Туысың, ата – тегің көз алдымда.
Басыңды кір шалдырмай күтіп ұста,
Жастықтың желікпелі базарында.

Білім ал, оқу оқы үлкен жерден,
Білімсіз қолың созба шамалыға.
Өтірік, өсек қабат болады үйір,
Ер жігіт елден шығып қаларында.

Мал таппа арамдықпен жаныңа қас,
Өмірдің дүние қуған сонарында.
«Пәленше сөзі құрсын», – демесін жұрт,
Боп жүрме арыз жазғыш жоғарыға.

Ор қазсаң терең қазба еш адамға,
Өкініш – өзің түссең сол орынға.
Ер жігіт – талабы озған елдің құлы,
Бұл нұсқа болсын әр кез хабарыңда.

Биікке шықсаң көз сал ойдағыға,
Ала жүр кем-кетікті қоғамыңда.
Хас жақсы қалтырасаң пана болар,
Нұр жауар адал ердің талабына.

Жамандыққа жақсылық етуді үйрен,
Сабырмен ақыл ойлап, шама қыл да.
Өмірдің бос өткенін білмеймін көп,
Адам боп жүрген елдің санағында.

Қолыңа билік тисе адырайма,
Жазықсыз қалма жанның обалына.
Барыңда адамзатқа жалпаңдамай,
Қарайлас жігіт болсаң жаманыңда.

Арақ деген пәлені үйір қылма,
Кесапат қырсық салар саналыға.
Жігітке жүз өнер де аздық етер,
Оза шап, қамшы басып қадамыңа.

Айтушы – әкең Нартай, еске тұт деп,
Қыр, Сырдың аты мәшһүр қазағына.

Бойда күші буырқанған жастарым,
Ауыр ісін арқалайтын дос-жардың.
Елдің мұңы өздеріңнің мойныңда,
Туған елге еге болар басқа кім?!

Ақыл, сезім, қайрат-жігер бойыңда,
Бір мезгілдік сәтсіздікке мойыма.
Ата жолын жалғайтұғын ұрпақтар,
Болмайтынға, оңбайтынға бой ұрма.

Ей, жас ұрпақ, ата жолын аздырма,
Бір шегі бар молшылықтың, аздың да.
Бір сәтсіздік бола қалса өмірде,
Адамды да, заманды да жазғырма.

Төктірмеңдер ата-ананың көз жасын,
Сөктірмеңдер ата жолын тозбасын.
Аялаңдар алақанда алтынды,
Кір шалмасын еркіндіктің ордасын.

О, Нартай, жыр дүлділі, ән дүлділі,
Сайрасаң, гүлзардағы тән бұлбұлы.
Тәтті еді бал-шекерден сұлу ән,
Ойға азық, бойға қуат, жанның құсы.

... (мәтін ықшамдалмай, түпнұсқа ретімен берілді) ...

О, Нартай, шешен таңдай, қасқа маңдай, –
деп Жамбыл бекер айтпас қағып таңдай.
Жүйріктей заманында қырып озған,
Өттің, марқұм, алдыңа қара салмай.

Қуанып бүгін мен де тебірендім,
Тіріңде әлпештеген балаң едім.