Мұның бәрі - масқаралық, ақымақтық
Он сегізінші сөз
Адам баласына жыртықсыз, кірсіз, сыпайы киініп, киімін былғап-былжыратып кимей, таза киіну — дұрыс іс. Киімнің ұқыпты болуы — тәртіптің де, өзіңе деген сыйластықтың да бір белгісі.
Бірақ өз дәулетінен артық киіну, не киімі артық болмаса да, соны көңіліне қуат тұтып, қайта-қайта айналдырып, орынсыз әспеттеу — кербездің ісі.
Кербездің екі түрлі қылығы
1) Сыртқы бейнені қолдан “түзеу”
Бірі — бет-пішінін, мұртын, мүшесін, жүрісін, қас-қабағын қолдан түзетіп, шынтағын көтеріп, өзінше жүріс-тұрысын құбылтып, әуре-сарсаңға түсу.
2) Ат-киімді “абыройға” айналдыру
Бірі — атын, киімін, сән-салтанатын желеу етіп, солардың арқасында “сыпайы, жұғымды жігіт” атануға ұмтылу. Өзіңнен ілгерілерге елеулі көрінемін деп, өзіңмен қатардың ішін күйдіріп, өзіңнен кейінгілерге: “Әттең, дүние-ай, осылардың атындай ат мініп, киіміндей киім кигеннің не арманы бар?!” дегізуді мақсат ету.
Түйін: артық әспеттеудің соңы
Мұның бәрі — масқаралық пен ақымақтық. Мұны адам ойламасын; ал егер бір ойласа, қайта адам болмағы — қиын іс. Кербез дегенді мен осындай кер, кердең мінездіден безіңдер деген сөзге ұқсатамын.
Адам баласы адам баласынан ақыл, ғылым, ар, мінез сияқты қасиеттермен озбақ.
Одан басқа нәрсемен “оздым” деудің бәрі — ақымақтық.
Абайдың басқа да қара сөздері — адам мінезін түзеп, ойды сергек ұстайтын терең өсиет қазынасы.