Қарға тәте

Мақтаншақ қоян

Орманда бір қоян өмір сүріпті. Ол жаз бойы сайраңдап, тоғайдағы жеміс-жидектерді теріп жейді екен. Ал қыс түссе, қарны ашып, ауылға арпа ұрлауға барады.

Бір күні ол ауыл шетіндегі бір шаруаның үйіне ұрлыққа келеді. Қораға кірсе, қаптаған үй қояндары отыр екен. Сонда ол өз-өзін мақтай жөнеледі:

— Сендер үйде отырсаңдар қайтейін?! Мен сендерден бәрібір артықпын. Менің мұртым — нағыз мұрт! Сендердікіндей емес! Ал табаным мен тістерім ше? Сендердікімен салыстыруға да келмейді… Мен ешкімнен қорықпаймын!

Үй қояндары оның даңғойлығын Қарға тәтелеріне айтып береді. Қарға тәти бөспе қоянды жазаламақ болып, іздеп тауып алады. Даңғой қоян шошып кетіп:

— Қарға тәте! Тиіспеңізші. Мен енді мақтанбаймын, елдің мазасын алмаймын!

— Солай де! Босқа мақтанба. Елден ерекшелігіңді бос сөзбен емес, ісіңмен көрсет! — дейді Қарға.

Іспен дәлелденген ерлік

Арада біраз күн өтеді. Бір күні қоян бір сұмдықты көреді: әлгі қарғаны иттер талап жатыр екен. Қоянның жаны ашып, оны құтқармақ болады.

Қоян иттердің назарын өзіне аударады.
Олар қарғаны тастап, қоянды қуа жөнеледі.
Қоян қашып құтылып, қарғаның аман қалуына себеп болады.

Қоянның ерлігіне риза болған қарға кейін оған жолығып:

— Рақмет саған! Сен мақтаншақ емес екенсің — мақтауға тұрарлық ер екенсің! — деп ризашылығын білдіреді.