Қаңғыбасты қолымен нұсқап шаштаразға қарап
Бірде бір кісі шаштаразға келіп, шашын қысқартпақ болады. Шаштараз шаш алып отырып, екеуі әңгімеге кіріседі.
Әңгіме бастау
Шаштараз: — Не десеңіз де, мен Алланың барына сенбеймін.
Кісі: — Неге?
Шаштараз: — Алланың жоқ екеніне көшеге шықсаңыз болды, көз жеткізе аласыз. Айтыңызшы, егер Жаратушы бар болса, онда неге науқас жандар көп, жетімдер, тастанды балалар бар? Ол бар болса, осындай жандарға неге көмектеспейді?
Кісі үн қатпай, ақысын төлейді де шаштараздан шығып кетеді.
Көшедегі көрініс
Сыртқа шыққан соң, ол сақал-мұрты мен шашы өсіп кеткен бір адамды көреді. Әлгі қаңғыбасты қолымен нұсқап, қайтадан шаштаразға қарап: «Шаштараздар жоқ!» — дейді.
Шаштараздың жауабы
— Қалайша жоқ? Міне, мен бармын, шаштаразбын ғой!
— Жоқ! Олар жоқ. Егер шаштараздар бар болса, анадай сақал-мұрты өсіп кеткен адамдар болмас еді!
Негізгі түйін
Шаштараз: — Оған шаштараз кінәлі емес. Өздері маған келмейді. Келсе, сақал-шашын реттеп, әдемілеп алып берер едім…
Сонда кісі: — Міне, мәселе осында емес пе? — дейді.
Ой түйіні
Жаратушы бар. Тек адамдардың өздері Оны іздемейді, Оған келмейді. Сол себепті бұл өмірде қайғы-қасірет пен қиыншылық көп.
Дереккөз: asylsoz.kz