Анасы баласын туарын туып алып, қоқысқа тастап кеткені қай сасқаны
Ана — жүрекке ең жақын ұғым
«Ана» сөзін естігенде көз алдыңа ананың алақаны, аялы үні, мейірімі түспеске қоймайды. Ана сені тоғыз ай құрсағында қорғап, дүниеге келгенше қанаттыға қақтырмай, тұмсықтыға шоқтырмай өсіреді. Дүние есігін ашқан сәтте ең алдымен шырылдап анаңды іздейсің. Анаңмен табысқанда ғана жаның орнына түседі.
Ана мен бала табысса, олардың арасындағы байланыс — табиғаттың ең мықты жібі. Оны ешкім үзе алмағандай көрінеді.
Үзілген байланыс: бүгінгі алаң
Бірақ қазір кейде ана мен бала бір-бірінен ешкім айырмаса да, өз бетімен алыстап, ажырап кетіп жатады. Сонда махаббат пен үзілмес байланыс қайда қалады? Оны қайда ысырып тастаймыз? Біздің де жүрегіміз суып бара жатқан жоқ па, әлде сол жүректі жібітетін жан азайды ма?
Тасталған нәресте — адамдыққа сын
Баласын дүниеге әкеліп, қоқысқа тастап кету — ақылға сыймайтын қасірет. Титтей де адамгершілік болса, жанының бір бөлшегі болған баласын ең болмаса балалар үйіне тапсыруға болар еді. Мұндай әрекет мейірімнен гөрі қатігездікке жақын.
Қарт анаға құрмет — ұлттың өлшемі
Кейде керісінше болады: бала анасы қартайып, әлсірегенде оны керексіз етіп ысырып тастайды. Тура бір зат сияқты — жаңа кезде пайдаланып, ескіргенде далаға тастағандай. Қарт анасын қарттар үйіне тапсырып, жүрегін жаралап кететін адамдарды түсіну қиын.
Ана жылдар бойы асырап, бағып-қағып, ешкімнен кем қылмай өсіреді. Ана қадірін білмеген жан — адамдық парызын ұқпаған жан. Анаға деген қарызды өмір бойы аялап өтсең де толық өтей алмайсың.
Сөздің салмағы: «ана» және «мама»
Бүгінде «ана» сөзі сирек айтылатын сияқты әсер қалдырады. Неге? Себебі «ана» сөзі кейде «мама» сөзінің тасасында қалып қояды. Ал шын мәнінде «ана» сөзінің құдіретіне шек жоқ емес пе?
Тіл — болмыстың тірегі
«Ана» — ертеден келе жатқан қазақ сөздерінің бірі, қазақ тілінің қазынасы. Ал «мама» — сырттан келген сөз. Біз оны күнделікті өмірге тым жақындатып жібердік. Егер тілімізге бүгіннен жауапкершілікпен қарамасақ, ертең кім болып кететініміз белгісіз.
Қорытынды ой
Сондықтан «ана» сөзін де, ананың өзін де аялай білейік. Анаға деген құрмет — тек дәстүр емес, адамдықтың өзегі.