Абайдың жиырмасыншы қара сөзіЖИЫРМАСЫНШЫ СӨЗТағдырдың жарлығын білесіздер - өзгерілмейді
Жиырмасыншы сөз
Тағдырдың жарлығын білесіздер — ол өзгермейді. Ал пендеде бір іс бар: жалығу. Бұл — тағдырмен бірге жаратылған нәрсе; адам оны өзі ойлап тапқан жоқ.
Жалығуға бір еліксе, адам баласының одан құтылуы қиын. Қайраттанып, сілкіп тастап кеткендей болса да, ақырында ол қайта келіп, тағы жеңеді.
Ақылы түгел, ойлы адам байқаса, адам баласының жалықпайтын нәрсесі бар ма? Тамақтан да, ойыннан да, күлкіден де, мақтаннан да, кербездіктен де, тойдан да, топтан да, әйелден де — аз ба, көп пе — бәрінен көңіл жалығады.
Себебі адам бәрінің ғайыбын көріп, баянсызын біледі; сондықтан көңілі бұрынғыдан да суи бастайды.
Дүние өзгерісте
Дүние бірқалыпты тұрмайды. Адамның қуаты да, ғұмыры да бірқалыпты емес.
Жаратылыстың заңы
Құдай тағала әрбір мақлұққа бірқалыпты тұруды бермеген. Ендеше көңіл қайдан бірқалыпты тұра алсын?
Бірақ жалығу көбіне ойлы адамнан шығады: «әрнені көрейін» деп, көп көрген; дәмін, бағасын таныған; әр нәрсенің баянсыздығына жеткен адамнан.
Түйін
Ғұмырдың баянсызын, дүниенің әр қызығының ақырының қысқалығын көріп-білген жан тіршіліктен де жалығуы мүмкін. Мұндайда кейде адам: «Ақымақтық пен қайғысыздық та бір ғанибет екен» деп ойлайды.
Абайдың басқа да қара сөздері бар.