Әулие кісі
Зираттағы түн және Құран сауабы
Жүрек көзі ашылған бір әулие жапан түзде жол жүріп келе жатып, түнде жалғыз қалады. Сол сәтте «жалғыз қалсаң, зиратқа түне» деген сөз ойына түсіп, қорымға барып қоныпты.
Түн ортасы ауғанда ол өзгеше көрініске куә болады: қабір әлемінде еріндері кезеріп, беттері жарылып, шұбырып бара жатқан бір топ аруақ көрінеді. Әулие олардың алдына шығып: «Кімсіңдер? Бұл не тобыр? Жаяулап қайда бара жатырсыңдар?» — деп сұрайды.
Аруақтар жауап беріпті: «Біз — осы қорымдағы аруақтармыз. Ұлық Алла бізге мейірім етіп, әр сәрсенбі кешке қарай Құран сауабын алу үшін үйімізге қайтарады. Егер ұрпақтарымыз Құран оқытатын орын жасаса, сол жерден нұр алып, қуат алып, жұма күні түстен кейін қайта ораламыз».
Әулие бұл сөздің шындығын толық аңдау үшін жұма күні қайта келіп, қорымға тағы түнепті.
Жұмадағы көш: салтанат пен мұң
Бұл жолы көш мүлде басқаша көрінеді. Алдыңғы сапта желмая мінген бақытты кісілер келеді, олардың соңынан сәйгүлік мінген қуанышты жандар ілеседі. Көш сән-салтанатымен үзілмей жалғасып барады.
Алайда соңғы жақта тай мінген, тайқар мінген пақырлар көрінеді. Ең соңында бір кемпір мен шал арып-ашып, көшке әрең ілесіп келеді.
Әулие қос бейбаққа жақындап: «Неге жаяу келесіңдер? Неліктен сендерге көлік бұйырмады?» — деп сұрайды.
Олар мұңын шағып: «Екі күн Құран дәметіп, бармаған жеріміз қалмады. Ешбір үйде бізге арнап Құран оқылмады. Ал анау көліктің жақсысын мініп, салтанатпен келе жатқан жандар — Құранға қарық болғандар. Балалары ас беріп, көрші-қолаңын жинап, марқұмдарына Құран бағыштаған. Бізден кейін жалғыз ұл қалып еді. Одан хабар жоқ. Тірі сияқты, бірақ бізге арнап Құран бағыштамаған. Сондықтан осы күйге түстік. Қабірстанда бізге азық болатын — Құран ғана» — дейді.
Жалғыз ұл және бір саулықтың сауабы
Ертесіне әулие кісі сол екі адамның жалғыз ұлын табады: ол бір байдың қойын бағып жүр екен. Әулие: «Балам, мына баққан малыңа бай қанша ақы төлейді?» — деп сұрайды.
Қойшы: «Жылына он саулық» — дейді.
Әулие оған: «Тілімді алсаң, бір саулықты сойып, әке-шешеңе Құран бағышта. Олар Құранға мұқтаж» — дейді.
Жетім бала қысылып: «Өзім жарлы жетіммін. Тапқаным қара басыма әзер жетеді. Жасым келсе де, әлі үйлене алмадым. Құран оқытуға шамам жоқ» — деп жауап береді.
Сонда әулие: «Өлі разы болмай, тірі байымайды» дейді. Ата-ана аруағын разы етсең, тұрмыс-тіршілігіңді Алла өзі түзейді. «Тірі дүниеге тоймайды, өлі Құранға тоймайды» — алдымен солардың мұқтаждығын өте, — деп кеңес береді.
Жетім бала әулиенің сөзін тыңдап, бір саулығын сойып, бейсенбі күні көрші-қолаңды жинап, Құран оқытады.
Нәтиже: дұға қабыл болғанда
Әулие жұма күні қорымға тағы түнейді. Бұл жолы әлгі жетім баланың әке-шешесі көштің алдында қос-қос тұлпар мініп, мейманасы тасып, шат-шадыман күйде келе жатыр екен.
Көп ұзамай жетім баланың мал-басы көбейіп, жақсы жерден қалыңдық айттырып, ешкімге кіріптар болмайтын, берекелі ғұмыр кешіпті.