Балықшы мен кішкентай табаБір күні балықшылар көл жағасында бір әпенді ер адамды кездестіріпті
Балықшы мен кішкентай таба
Бір күні балықшылар көл жағасында бір әпенді кісіні кездестіріпті. Ол балық аулап отырып, ұстағанының бірін алады да, бірін қайтадан суға жібереді. Әлдебір түсініксіз әдет жасап жүргендей көрінеді.
Балықшылар оның әр балықты өлшеуішпен мұқият өлшеп отырғанын байқайды. Егер балық 15 см-ден ұзын болса, ол оны еш ойланбастан көлге қайта жібере салады екен.
Таңғаларлық сұрақ
Балықшылар шыдамай сұрайды: «Айтшы, ең ірі, ең дәмді балықты суға жібере салғаның қалай?»
Әлгі кісі сабырмен жауап береді: «Таң қалатын несі бар? Менің балық қуыратын табамның өлшемі 15 см. Оған үлкен балық сыймайды».
Бақыт — алақандағы аманат
Құдай адамды саз балшықтан жаратып жатып, балшықтың пайдаланылмай қалған бір бөлшегі қалып қойыпты. Сонда Құдай адамнан: «Мына бөлшектен тағы не жасайын?» — деп сұрапты.
Адам ойланбастан: «Маған енді бақыт керек» — депті.
Жауап орнына ишара
Құдай ештеңе демепті. Саз балшықтың қалған бөлшегін адамның алақанына салып қоя салған екен.
Негізгі ой
- Кейде мүмкіндігімізді өлшеміміз шектейді: таба кішкентай болса, үлкен балық та «артық» болып көрінеді.
- Бақыт — сырттан келетін дайын сыйлық қана емес, адамның өз қолындағы жауапкершілік.
- Өмірдің кеңдігі көбіне өзіміздің өлшемімізді үлкейтуге байланысты.