Сендер қандай әдемі бояғансыңдар

Ерте, ерте, ертеде баяғы бір заманда Асан деген бала болыпты. Ол күнде өз ауылының қойын бағып, солай күн көріпті. Бір күні қойды өзен жағасына жаяды. Күн қатты ыстық болып, Асан шөлдейді. Торсығындағы суды ішіп отырып, қолынан торсығы түсіп кетіп, суы жерге төгіледі. Ол жердің топырағы сазды екен.

Асан су араласқан сазды қолымен уқалап, ұзақ отырады. Қолы талған соң сазды тастың үстіне қойып кептіреді де, қалтасына салып алады. Кешке достарымен өзен бойында отырған кезде қалтасындағы зат қолына батып кетеді. Қараса — кепкен сазбалшық.

Мұны көрген досы Асқар қызығып: «Асан, мынау не? Қаздың жұмыртқасына ұқсайды екен!» — дейді. Асан: «Өзім де білмеймін. Қой бағып жүріп сазды уқалап көрген едім, осындай сопақша болып шықты», — деп жауап береді. Сосын: «Асқар, көмектесші. Бұдан ерекше аспап жасап көргім келеді», — дейді.

Асан: «Олай болса, мұны отқа қыздырайық. Әкем кейбір бұйымдарды отқа қыздырып жасайтын. Сонда ол берік болады», — дейді. Екеуі сазды отқа қыздырып, кейін әр жерінен тесіктер жасайды. Әдемірек болсын деп жиегіне ою да салады. Түні бойы еңбектеніп, таң ата ұйықтап қалады.

Таңертең Асқар оянса, Асан балшықтан жасалған әдемі аспапты үрлеп отыр екен. Әр үрлеген сайын әсем әуен төгіледі. Мұны көрген ауыл адамдары таңырқайды. Асан өз туындысына «саздан туған сазсырнай» деп ат береді. Өйткені ол саздан жасалған еді. Осылайша сазсырнай дүниеге келіпті.