Әлдебек бұған таңырқай қарап
Балтабай би бай болса да, қолындағысын азсынып, өзгенікін көпсінетін, мысық тілеу, қонақ қондырмайтын, қазымыр адам екен.
Көнетоз киім мен қонақтың қадірі
Бір күні Әлдебек шешен оның үйіне түседі. Үстіндегі киімі көнетоз болатын. Балтабай би қонақты менсінбей, мысқылдап: «Елдің қадірлісі ме десем, қазымыры екенсің ғой», — дейді.
Ешкімнен жеңіліп көрмеген Әлдебек азулы биден именбей, сөзбен қайырады:
Көн етікті деме,
Көпке айтар сөзім бар.
Көн садақты деме,
Сұр жебелі оғым бар.
Аттандырған жігітің
Ұрлаған соң малымды,
Арқадан әдейі кеп тұрмын
Байқағалы құлқыңды.
Атысатын жаумысың,
Табысатын елмісің?
Бітір, кәне, дауымды,
Ылаңдатпай ел ішін!
Сынға жауап: табақтың сыры
Балтабай би бұл сөзді сын көріп елең етпесе де, бәйбішесіне ымдап ас қамдатады. Бірақ алдына әкелгені — өлі ет, әрі мүшесіз екен.
«Етті турап алыңыз» дегенде, Әлдебек табаққа ұмтыла қоймай:
Тамағың тамақтан өтпей отыр,
Дәметкен жұрт кетпей отыр.
Уыстап асатайын десем,
Табағыңдағы ет жетпей отыр,
— дейді. Бұл сөзден Балтабай би шошып, енді не дер екен дегендей, дені сау болса да қоңы арық марқа алдырады.
Шешеннің түйреуіші
Әлдебек марқаға таңырқай қарап, тағы да сөзбен түйреп өтеді:
Қойыңды қойшы оңдап бақпаған ба,
Сауыншың жебей сауып қақтаған ба?
Әлде бұл жамырамай жонға адасып,
Бейшара енесін бір таппаған ба?
Бұрын келген қонаққа соймай мұны,
Әдейі Әлдебекке сақтаған ба?
Қорытынды: қадірді сөз де түзетеді
Осы сөзден сескенген Балтабай би шешенді үйіне қолқалап қондырып, қонақасына арда емген құлын сойғызады.