Аңшылыққа жастарды баулу, үйрету - ата кәсібі мен салтының асыл қазынасын толтыра түсу деген сөз
Аң аулау — ежелден қалыптасқан салт. Әрине, тіршілік пен табыс үшін аңшылық құратындар да бар. Бірақ аңшылық, шын мәнінде, сауық пен қызыққа ғана емес, шынығу мен ептілікке, серілік пен сезімталдыққа, сергектік пен білімпаздыққа бастайтын қасиеттерді ұштайтын тамаша өнер мектебі деуге болады.
Аңшылықтың көркі мен кеңістігі
Жүйрік ат, ұшқыр тазы, қыран бүркіт, кең дала, тамылжыған табиғат — бәрі де аңға шыққан ер жігіттің көңілін көтеріп, бұл дүниенің шын қызығын сездіргендей әсер береді.
Серіктес
Жүйрік ат, ұшқыр тазы, қыран бүркіт
Орта
Кең дала, көркем табиғат
Жеңіс сәті және дәстүр
Осындайда қасқыр соғып, түлкі не қарсақ алу — аңшы өміріндегі тамаша жеңіс, ұмытылмас сәт. Қанжығасы қаңданған аңшының ауыл ақсақалдарына олжа байлауы — азаматтық пен ерліктің, халықтық дәстүрдің таза жолы.
Қоғамдық қадір
Аңқұмар ел үшін әкелінген аңды көрудің өзі бір ғанибет. «Құсы да, иесі де қоразданар, алпыс екі айлалы түлкі алғанда» дегендей, мұндайда аңшының мақтануы да, оны мақтау да орынды.
Қасиетті өнер ретінде
Ел ішінде аңшылық — қасиетті, құрметті өнер. Сал-серілік дәстүрмен сабақтас болғандықтан, аңшының өзі де беделді, сыйлы адамдардың бірі саналған. Бұл — аңшылық дәстүрдің бағасы жоғары, өмірдегі орны бөлек құбылыс екенін айқын дәлелдейді.