Бекше шешен бірде Саққұлақ бидің қасына ермей, үйінде жатып алады
Бекше шешеннің назасы
Бірде Бекше шешен Саққұлақ бидің қасына ермей, үйінде жатып алады. Би елдің дау-дамайын онсыз бітіру қиынға соққан соң, бәйбішесіне: «Кедейдің бір тойғаны — шала байығаны» демеуші ме еді, сыбаға жіберіп шақыртшы», — дейді.
Сыбаға және сөздің салмағы
Бидің Нұрлы деген баласы шешенді шақыра келіп, қоржынның басын ұстатады. Алайда әкелген ең тәуір мүшесі — қойдың жауырыны ғана екен. Шешеннің жұбайы түсте апыл-ғұпыл қайнатып, қонақтың алдына табақты жылы жүзбен әкеп қояды.
Бекше шешеннің уытты назасы:
Байқаңыз, еттің азын жауырыннан,
Бар болса, кім аяйды бауырынан?
Жоқтық шіркін адамға не істетпейді,
Бұл да келіпті өз ауылыңнан.
Мынасы сүр ме десем — сірі екен ғой,
Дүниеге көзі тоймай, өле қоймай,
Бірі көрде, бірі елде жүр екен ғой.
Ұялу, өкініш және ақиқат
Бетінен оты шығып, құлағына дейін қызарған Нұрлы мырза өз шешесінің сараңдығына іштей қатты налып, тек аттанар сәтте ғана шешенді әкесі әдейі шақыртқанын айтады. Сонда Бекше тебірене тіл безеп:
Мен Сақекеңнің Бекшесі едім,
Сақтаулы алтын текшесі едім.
Бүгінде кісі жіберіп шақыратын
Етігінің өкшесі болыппын ба?
Керексінсе, өзі келсін.
Кешірімнің жолы
Сөз шымбайына батқан азулы би Саққұлақ көп кешікпей өзі келіп, айыбына шапан жауып, Бекше шешенді ертіп әкеткен екен.
Бұл әңгіме бір-ақ нәрсені анық аңғартады: құрметтің де, шақырудың да өз жөн-жосығы бар. Адам қадірін кетіретін — алыстан емес, кейде дәл өз ауылынан келетін ұсақтық.