Бар ақылыңды үйреткенде, ағашқа өрмелеуді неге үйретпегенсің
Мысық пен Арыстан туралы ғибрат
Бір Мысық қаңғып жүріп, өлім аузындағы Арыстанға тап болады. Арыстан жетім қалған күшігін қалдырып кетеді. Мысық күшікті бауырына басып, емізіп асырайды.
Уақыт өте күшіктің бойы өсіп, азулы аңға айналады. Ақыры ол өз тамағын өзі тауып жейтін дәрежеге жетеді.
Аштық пен опасыз ой
Бір күні ашыққан Арыстан өзін асырап өсірген Мысықты жегісі келеді. Мұны сезген Мысық дереу ағашқа өрмелеп шығып кетеді.
Диалог
Арыстан
— О, менің ақ сүтін емізген асыраушым! Маған сен туған анамдай ыстықсың. Бар ақылыңды үйреткенде, ағашқа өрмелеуді неге үйретпегенсің?
Мысық
— О, қайырымды балам! Сені кішкентайыңнан бауырыма басып өсірдім, білген ақыл-айламның бәрін үйреттім. Бірақ құлқыныңнан қорқып, бір өнерімді айтпай, ішімде бүгіп қалып едім. Сөйтсем, солым ақыл болған екен!