Бір шалдың үш ұлы болыпты: екеуі ақылды, үшіншісі ақымақ Емеля

Бір күні ағалары базарға кетеді. Сонда жеңгелері Емеляға: «Су алып кел, әйтпесе ағаларың базарлық әкелмейді», — дейді.

Емеля амалсыз пештен түсіп, шелек пен балтасын алып, өзенге барады. Мұз ойығынан су алып жатқанда, шелекке шортан түсіп кетеді. Шортан жалынып: «Мені жіберші, барлық қалауыңды орындайын. Тек: “Шортанның әмірімен, менің қалауыммен” де», — дейді.

Емеля сөзді айтып көріп: «Шортанның әмірімен, менің қалауыммен, шелектер, өздерің үйге барыңдар», — деп бұйырады. Сол-ақ екен, суға толы шелектер өздері үйге кетеді.

Емеля шортанды босатып жібереді де, өзі де үйге қайтады.

Келесі жолы Емеляны орманнан ағаш әкелуге жұмсайды. Емеля аулаға шығып, шанасын дайындайды да: «Шортанның әмірімен, менің қалауыммен, шана, өзің орманға бар», — дейді.

Шана орманға өзі барып, ағаш та өзі жарылып, өзі артылып, бәрі сол күйі үйге жеткізіліп қалады. Бұл ғажайып хабар ауыл-елге тез тарап кетеді.

Көп ұзамай бұл туралы патша да естиді де, Емеляны алдына алдыру үшін офицер жібереді. Офицер келіп: «Жүр, ақымақ, сені патша шақырып жатыр», — дейді.

Емеля болса: «Ал менің барғым келмейді», — деп қасарысады. Офицер ашуланып, оны ұрып жібереді.

Сонда Емеля: «Шортанның әмірімен, менің қалауыммен, шоқпар, офицердің сазайын бер!», — дейді. Кенеттен шоқпар пайда болып, офицерді әбден сабап тастайды.

Ақыры жұрт жалынған соң ғана Емеляны патшаның алдына алып келеді.

Патшаның сарайына келгенде, Емеля патшаның қызын көріп ұнатып қалады да: «Шортанның әмірімен, менің қалауыммен, патшаның қызы, маған ғашық бол!», — деп әмір етеді.

Патшаның қызы Емеляға бірден ғашық болып, әкесінен өзін Емеляға ұзатуды өтінеді. Мұны естіген патша ашуға мініп, Емеляны теңізге лақтырып жіберуге бұйырады.

Бірақ Емеля тағы да сол сөзін айтып: «Шортанның әмірімен, менің қалауыммен, бізді алысқа алып кет!», — деп әмір етеді.

Сөйтіп, Емеля өзіне сарай салдырып, патшаның қызымен бірге бақытты өмір сүріпті.