Мылтықбай екеуміз Баһор ресторанында отырмыз
Баһордағы «чахохбили»
Мылтықбай екеуміз Баһор ресторанында отырмыз. Лыпылдаған даяшы қыз тапсырыс берген тағамымызды лезде жеткізді. Күміс тостақтағы чахохбилидің жұғымды иісі танауымызды қытықтап, тәбетімізді қоздыра түсті. Әйтеуір, грузин халқының асы болса керек. Қалай дайындайтынын кім білсін — буы бұрқырап, дәл мұрнымыздың астында тұр.
Бір қарағанда: атауы айбынды, иісі тәбетті. Жақыннан: түсі мен құрамын ажырату қиын, күмән көбейеді.
Тостақ ішіндегі жұмбақ
Шанышқы мен пышақты қолға алып, үстіне төне түстік. Қызылкүрең гарнирі тым қою — быламықтай. Түйір-түйір дүниелердің не екенін ажырату оңай емес. Үстін майға қуырылған жұқа капустамен қалқалап қойыпты.
Бірінші күдік
— Мылтеке, мынау тауықтың мойны емес пе? — дедім мен, сұрақ белгісіндей бірдеңені бос ыдысқа салып жатып.
Екінші «дәйек»
— Ойбай, Шілтеке, мынау тауықтың қанаты ғой, — деп ол маған үтір белгісіне ұқсас нәрсені көрсетті.
Сөйтіп, тостақтан тауықтың біресе сирағы, біресе басы, біресе бөтеге-бүйрегі шығып жатты.
Атауларды іздеу
— Мылтеке, әтештің сирағынан жоғары таманын қалай дейтін еді?
— Сан етін айтасың ба?
— Иә, иә!.. Соны іздеп таба алмай-ақ қойғаным...
— Шілтеке, әлгі тауықтың томпиып тұратын сап-сары, сүбелі мүшесін не деуші еді?
— Е, ол төс еті ғой!
— Соны бір жерін біздің тостаққа сала салуды ұмытыпты-ау, аспазы құрымағыр!..
Баға мен беделдің қайшылығы
Осы «чахохбилиді» бір грузиннің алдына қойсаң, аспаздың басына сөзсіз әңгір таяқ ойнатар еді. Мен жуырда Мәскеуге пойызбен бара жатып, Молшылық станциясынан дырдай піскен тауық етін бір сом елу тиынға сатып алғанмын. Ал мына тағам — одан екі есе қымбат. Бұл қалай, бауырым?
Салыстыру
- Жол үстіндегі тауық
- Дырдай піскен, түсінікті, бағасы — 1 сом 50 тиын.
- Мейрамхана «чахохбилиі»
- Екі есе қымбат, ал құрамын ажырату — жұмбақ.
Күтпеген «табылған зат»
Алдындағы асын шұқылап, көңілсіз жеп отырған Мылтықбайдың кенет өңі бұзылды. Көзі шақырайып, танауы тыржиып кетті. Ол қасықпен әлденені маған нұсқады.
— Ойпырмай, мынау не пәле, Шілтеке?
— Жұмыртқа фабрикасының есігі ғой, жазған-ау!..
— Масқара-ай!.. Сұмдық-ай!..
Дәл осы бір күйзеліс сәтінде басына ақ телпек киген, мығым, толық денелі аспаз жігіт біздің жанымыздан паңдана басып өте берді. Оның албыраған екі беті тауықтың жұп-жұмыр апай төсіндей — тостақтай алқызыл шырайлы еді.