Анам қайтыс болған соң, нағашы әжемнің қарауында қалдым
Әженің мейірімі мен күнделікті тіршілік
Анам қайтыс болған соң, мен нағашы әжемнің қарауында қалдым. Әжем — тамаша адам. Мені шексіз мейірімге бөлеп, әлпештеп, «қызымнан қалған қарашығым» деп ерекше жақсы көреді.
Күндізгі тапсырмалар
Әжем жұмысқа кетісімен-ақ, кешке дейін берілген тапсырмаларды орындап қоюға асығамын: қазға су құю, жем салу, алдарына шөп жұлып әкеліп тастау, тауықтарды қарау, бұзауды жайлау, үйге су тасып қою.
Қора-қопсы
Қазға су, жем, шөп.
Үй шаруасы
Су тасу, ұсақ-түйек жұмыстар.
Бұзауды жайлау — бөлек әңгіме
Бұзауды жайлау — шынында бөлек әңгіме. Мені көрсе болды, қаша жөнеледі. Ал мен соңынан шөп пен жем ұстап алып, жүгіріп жүремін.
Қуа-қуа шаршаған соң, кейде өксіп-өксіп жылап та аламын: «Не қылған бұзаусың? Саған тамақ берейін десем, қашқаныңа жол болсын. Кешке дейін аш тұрасың ғой енді» — деп өзімше ренжимін.
Солай өксіп жүріп, кейде мызғып кетем. Шөпке аунап жатып, ержетуді армандаймын.
Балалық арман
Шіркін, тезірек ержетсем ғой! Бұзауды қақшитып қазық қағып, сиыр келген кезде де босай алмайтындай етіп байлап қояр едім. Молынан жем-шөбін салып, Айдарбек досымның үйіне ойнауға кетер едім.
Оның жүктелген шаруасы жоқ: бәрін аға-әпкелері істейді. Біз кешке әжем келгенше компьютерде ойын ойнап отырар едік.
Арман — жеңіл, ал тірлік — күтуге келмейді.
«Қой, армандап болсам…»Қой, армандап болсам, шаруаға кірісейін…