Қазақша рефераттар

Жанділда ағай

Фольклор ізімен: Қожабақыдағы бір таң

Фольклорлық материал жинап, тәжірибеден өтіп жүрген бір топ студент таңертең ертелетіп Жанділда ағайдың үйіне келді. Ұстаз дәл сол сәтте таңғы шайын ішіп, дастарқан басында отыр екен. Бұл жолы Жанділда ағай студенттерді ардагер ұстаз Нұғыман ағайға ертіп бармақ: жастар әңгіме сұрап, естелік сөз жазып алуды мақсат еткен. Ал Жанділда ағайдың өзі ол кезде мектепте әлі сабақ беріп жүрген.

Мінез айырмасы: биолог пен филолог

Жаратылыстану бағытын таңдаған биолог мамандар бақа-шаян, жәндік атаулыға үйір келеді дейді: қыбырлаған тіршілікті көрсе, үлкейткіш әйнекпен күнұзақ бақылап отыруға бар. Ал филологтың діттегені басқа — филологтың мақсаты сөз. Қай жерде есті сөз бар, қай жерде ескі сөз бар — ат-көліксіз, жаяулап болса да жетіп, жазып алуға тырысады. «Есті сөз жерде қалмасын» деген ниет қой.

Осы мінезге қарап, өзге факультет студенттері қалжыңдап: «естфак — бақа-шаян, филфак — өсек-аяң» деп айтатын көрінеді.

Студенттік тәжірибе жолы

  • 1-курс аяқталған соң — фольклорлық тәжірибе.
  • 2-курс аяқталған соң — диалект сөздер жинау тәжірибесі.
  • 3-курс аяқталған соң — лагерьде балалармен жұмыс істеу тәжірибесі.
  • 4–5-курстар — қала мектептерінде сабақ беріп көру тәжірибесі.

Осындай мақсаттағы фольклорлық сапармен Қызылорда педагогикалық институтының студенттері Қожабақы ауылына келіп түскен еді.

Нұғыман Әбдіразақов туралы

Нұғыман Әбдіразақов — Қожабақы ауылындағы №25 мектепте ұзақ жылдар бастауыш сыныптарға сабақ берген ұстаз. Ол кезде зейнет демалысына шығып кеткен ардагер еді. Ақын ұстаздың өлеңдері бір кезде аудандық «Ленин туы» газетінде (кейін «Қазыналы Қазалы», бүгінгі «Қазалы») жарияланып тұрған.

Нұғыман ағай балаларына да ақын-жазушылардың атын қоя берген деседі. Тіпті бір ұлының есімін қоюға рұқсат сұрап, Алматыдағы Сәбит Мұқановқа хат жазған екен. 60-жылдардың басында атақты жазушыдан ауыл мұғаліміне хат келуі талай жанды толқытқан оқиға болыпты.

Студенттермен кездесіп, әңгімелесуге ықылас танытуының өзінен ұстазға тән зиялылық сезілетін. Өйткені дәл сол кезде Нұғыман ағай қатты науқастанып жүрген еді. Кейін ол кісі дүниеден өтті.

Студент қыздар үстел үстіне дәптерлерін жайып, Нұғыман ағайдың аузынан шыққан әр сөзді қағазға түсіріп отырды. Ал ұстаз екі иінінен әрең дем алып, баяу сөйлеп отырған.