Кішкене сәби кезімде бесікке бөлейді екен мені
Балалық шақ — өмірдің ең тәтті кезеңі
Балалық шақ — адам өміріндегі ең бақытты сәттердің бірі. Ешкім бұл өмірге бірден ересек болып келмейді: алдымен дүние есігін ашып, маңдайға жазылған қысқа да қымбат ғұмырдың алғашқы қадамын жасаймыз. Сол шақ — айналаңдағы адамдардың мейіріміне шомылып, әлемнің әр бөлшегіне таңырқай қарайтын, уайымнан гөрі үміт көп болатын кез.
Мен үшін жүрекке ең жақын, қайта-қайта ойға орала беретін кезең — сәби шағым. Сол күндер туралы естіген сайын, сәби болудың қандай бақыт екенін тереңірек түсінемін.
Өмірге келген күнім
Мен 2000 жылдың қыстың қақаған аязды күнінде, ақ боран ұйытқып тұрған қаңтардың 24-інде дүниеге келдім. Сол сәттен бастап мен де осы әлемнің бір бөлшегіне айналдым.
Әрине, адам сәби кезінде не болғанын өзі біле бермейді. Мен де 3–4 жастағы қызықтарымды анық есіме түсіре алмаймын. Сол үшін әжемнен сұрап, сәби кезім туралы көп нәрсені естіп білдім.
Адам өз балалық шағын білуге тиіс деп ойлаймын: қиналған сәтте де, қуанышта да сол күндерді еске алып, сағыныш сезімін сезіну — жанға ерекше дем береді. Мұндай сағыныштың өзі — бір ғанибет.
Әжемнің тәрбиесі және бесік
Мен әжемнің тәрбиесінде өстім, бір сөзбен айтқанда, әжемнің «қызымын». Әжемнің айтуынша, сәби күнімде өте ширақ, жылдам әрі сезімтал болыппын.
Бесіктің мәні
Кішкентай кезімде мені бесікке бөлеген. Ол уақытта анам жұмыста, әкем басқа қалаларда жүретін, әжем де күнделікті тіршіліктің қамымен жүретін кез екен. Сондықтан бесік — әрі дәстүр, әрі тұрмысқа қолайлы шешім болған.
«Тәрбие тал бесіктен»
Қазақта «Тәрбие тал бесіктен басталады» деген нақыл бар. Бесік көрген бала тәрбиені ерте сезінеді деген түсінік те бекер емес. Мен сол дәстүрден өтіп, бесікке бөленіп өстім.
Ең қызық оқиғам
Әкем әлі күнге дейін күліп еске алатын бір оқиға бар. Түнде қол-аяғым байлаулы күйі бесікте жатсам да, таңға жуық өзімді шешіп алып, қолым бас жақта, аяғым төменге салбырап шығатын көрінеді. Қалай босанып алатынымды ешкім түсінбеген. Сөйтіп, әр түн сайын бесіктен шыққанша солай жататын екенмін.
Бүгінгі уақыт пен кешегі дәстүр
Мен өз сәби күнімді қазіргі туып жатқан інілерім мен сіңлілерімнің сәби шағымен салыстырсам, айырмашылық көп. Бұл — заман талабы: ғылым мен технология дамыған сайын, бала күтімінің тәсілі де өзгерді.
Қазіргі күтім
Бүгінде көп сәби бесікке бөленбейді. Әртүрлі төсек, арнайы орындықтар мен заманауи құрылғылар кеңінен қолданылады. Бала қол-аяғын еркін жіберіп ұйықтайды.
Бесіктің қолайлылығы
Бұрын бесік көшіп-қонуға ыңғайлы, күтімі жеңіл, әрі сәбидің ұйқысы тыныш болады деп бағаланған. Ата-анаға да уақыт үнемдеуге көмектескен.
Менің көзқарасым
Мен бесіктің пайдасы бар деп ойлаймын: біріншіден, сәби тыныш ұйықтайды; екіншіден, ата-анаға жеңіл; үшіншіден, баланың дене бітімі мен омыртқасының түзу қалыптасуына ықпал етеді.
Қалай өссе де, ол — әр адамның қайталанбас сәби, балалық шағы. Сондықтан оны бағалап, жүректе сақтап, кейде қуанышпен еске алып отыру керек.
Сәби болу — бір бақыт
Өз басыма сәби кезім қуанышқа толы болды. Сәби болу — шынымен бақыт.
М. Мақатаевтің мына жолдары да ойыма жиі оралады:
«Сәби болғым келеді, сәби болғым,
Ана сүті аузынан арылмаған».