Тышқан баласы

Үкі бәрін, тіпті одан да көп білетін. Оны ешнәрсемен таң қалдыру мүмкін емес еді. Кез келген жаңалықты құлықсыз тыңдап, үнемі: «Мұның бәрін мен осыдан жиырма жыл бұрын-ақ білгем», — дейтін.

Біреулер таңырқап: «Сен шынымен білесің бе?..» — деп сұраса, Үкі: «Баяғыдан білемін. Басқа жаңа бір нәрсе айтпайсың ба?» — деп қысқа қайыратын.

Тіпті керемет оқымыстылардың өзі Үкі сұрақ қойғанда өздерін ақымақ сезінетін. Ол олардан: «Сен білесің бе?» — деп сұрайтын.

Бір күні Үкі орманда ештеңе білмейтін тышқан баласы өмір сүретінін естіп қалады.

Үкі алғаш рет шын мәнінде таңырқап: «Мынау не деген жаңалық! Мұны тіпті мен де білмедім», — дейді. Сөйтіп ол сол ерекше тышқанды көрмек болады.

Ұзақ іздейді. Көптеген тышқан балаларын аулап жүріп, ақыры бір іннің маңынан дым білмес тышқан баласын жолықтырады. Үкі оны ұстамақ болғанда, ол зып беріп ініне кіріп кетеді.

Үкінің көңілі түсіп: «Яғни, сен бірдеңені болса да білесің! Алдама мені», — дейді.

Сонда тышқан баласы сабырмен: «Мен тек бір нәрсені түсінемін», — дейді.

Үкі тағы да қайран қалып: «Олай болуы мүмкін бе?!» — деп сұрайды.

Үкі артынан ызаланып: «Мен бәрібір сені ұстаймын! Сен маған бәрін түсіндіресің, көкми!» — деп қалады.

Содан бері Үкі ағаштың қуысында күні бойы ойға шомады: әрі ойланады, бері ойланады, бірақ Тышқан баласының сөзін ұға алмайды. Қараңғы түсе сала тышқан аулауға шығады, ал ол болса, жет қат жердің астына кіріп кеткендей, ғайып болады.

Үкі көптеген тышқанды жейді, бірақ одан пайда көрмейді: олардың шиқылынан басқа ештеңе ести алмайды. Содан бері қараңғы түссе болды, Үкі «Ух-ух-ух!» — деп терең күрсінетін көрінеді.