Жолым болғыш қой бірақ
Университеттің бірінші курсындағы бір күлкілі оқиға
Ол кезде мен университеттің бірінші курсында оқитынмын. Қаладағы мектепті бітіре сала осы оқу орнына түскен едім. Топта старостаның көмекшісі болдым: староста — біздің топтағы қыз, ал кураторымыз — тәжірибесі әлі көп емес жас маман апай.
Сол кісілердің тапсырмасымен арлы-берлі жүгіріп жүретін әдетім бар. Бір күні тағы да асығып келе жатқанымда, алдымнан кураторым шыға келді.
Көрмеге шақыру
— Топты жина, — деді кураторым. — Қаламызға мүсін жасайтын шеберлердің көрмесі келіпті. Соған барамыз.
Бірінші курс студенттеріне бәрі қызық қой. Жиналып алдық та, мүсіндер қойылған ғимаратқа қарай тарттық.
Есіктің алдындағы “билет тексеруші”
Ғимараттың есігіне жете бергенде-ақ күлкіге қарық болдық. Дәл кіреберісте билет тексеруші адам тұр екен деп ойлағанбыз. Сөйтсек, ол — кіреберіске қойылған мүсін екен.
Ішке кірген соң таңданысымыз тіпті күшейді: мүсіндер тірі адам секілді әсер қалдырады. Көрмеге тек біз ғана келмеппіз — басқа мамандықтардың студенттері де жүр.
Қол тигізуге болмайды… бірақ
Кішкентайымнан бір әдетім бар: бір нәрсені көзбен көріп қана қоймай, қолмен ұстап көрмесем, көңілім тыншымайды. Мына мүсіндерге де “бұл не материалдан жасалған?” деп жақындағым келіп тұр.
Бірақ мүсіндердің бер жағында жіп тартылып, “қолмен ұстауға болмайды” деген ереже қойылыпты.
Дегенмен, өзімді жолы болғыш жігіт санаймын. Сол күні де “жолым болып”, бір мүсін жіптің бер жағына шығып қалыпты. Біреу байқамай қалды ма, әлде әдейі солай қойған ба — кім білсін.
“Мүсін” қозғалып кетті
Әлгі “жіптің бер жағындағы” мүсін ер адамның бейнесінде жасалған екен: аяғын айқастырып, шынтағын орындықтың арқалығына қойып, еш қимылсыз отыр. Тура тірі адам сияқты.
“Елден бұрын ұстап көрейін” деп жақындап келдім де, костюмінің жеңінен ұстай бергенім сол еді — айнала жаңғырыққан күлкіге толып кетті.
Ең сорақысы — “мүсінім” қозғалып кетті.
Сөйтсем, бұл “мүсін” емес екен. Біздегі бір факультеттің замдекан ағайы болып шықты. Ол да өз студенттерін ертіп келіпті. Шаршаған соң, залдағы орындыққа отырып тынығып алмақ болған екен — тіпті мүсін құсап қимылдамай, тапжылмай отырып қалыпты.
Соңы
Содан кейін залдың іші ду күлкіге айналды. Ақырында қайсысы тірі адам, қайсысы мүсін екенін ажыратудан қалып, өзіміз де абдырап қалдық.
Кейде ең шынайы көрінген нәрсе — өнер, ал ең “мүсінге ұқсайтыны” — шаршаған адам болып шығады.