Бір күні аңшы аң аулауға шығыпты

Ормандағы тыныштық

Бір күні аңшы аң аулауға шығады. Ол олжасын іздеп орманға барып, таза ауамен сергіп, тынығуды ойлайды. Жерге жайғасып, мылтығын жанына алып, біраз демалады.

Аңшы ойға шомады: «Аңның бәрі қайда кеткен?» — деп іштей күмәнданады. Орман тым-тырыс, тек тыныс алғаның мен жапырақтың сыбдыры ғана сезіледі.

Күтпеген көрініс

Дәл сол сәтте қуыстан бір қоян шыға келеді. Ол аңшыны байқамағандай. Аңшы мылтығын көтермек болады. Бірақ сол мезет қоянның артынан балапандары да қылаң береді.

Аңшы олардың сүп-сүйкімді қимылына қарап, еріксіз жымиып, мылтығын орнына қояды.

Ана қоян аппақ балапандарын ертіп жүргенде, аңшы ерекше әсер алады. Көз алдындағы нәзік көрініс оның көңілін жұмсартып, ойына өзгеше салмақ түсіреді.

Шешім

Бір мезеттен соң қояндар өз қуысына қайта секіріп, көзден ғайып болады. Аңшы да өз жолымен үйіне қарай бет алады.

Ол ішінен: «Мұндай таңғажайыпты әлі көрмеппін. Бүгін осы әсерім үшін ешбір жануарға тиіспеймін», — деп түйеді.

Қорытынды ой

Кейде бір ғана көрініс — табиғаттың қарапайым сәті — адамды тоқтатып, жүрекке жақын шешім қабылдатуы мүмкін.