Сен бұдан былай түнде ғана ұшатын бол
Сүлеймен патша және жарқанат
Бір күні құстарға да әмір жүргізген Сүлеймен патша барша құстарды жинап алып: «Мен қартайдым, жамбасыма жұмсақ төсек керек» дейді. Сосын бәріне: «Маған әрқайсың бір талдан мамық беріңдер. Содан төсек жасатайын» деп өтініш айтады.
Құстардың жауабы
Патшаның тілегін естіген құстардың бәрі бір-бір тал мамық жүнін жұлып беріпті. Бұл — бірлік пен мойынсұнудың белгісі еді. Бірақ сол сәтте жарқанат ерекше құлшынып: «Сүлеймен патшаға бір тал жүнімізді бергеніміз ұят емес пе?» деп, өз бойындағы бар әдемі мамығын түгел жұлып береді.
Сөйтіп жарқанаттың денесі жалаңаштанып, тықыр жарғақ қана болып қалады. Оның жанқиярлығы — өзгеден асып түскен адал ниет еді, бірақ ол өзіне ауыр салмақ болып түседі.
Патшаның батасы және қамқорлығы
Сүлеймен патша жарқанаттың бұл жанқиярлығын көрген соң: «Құстардың алды бол!» деп бата береді. Алайда патша көп ұзамай ойға шомып, ұзақ толғанады: енді басқа құстар мына байғұсты мазақ етіп, күлкі қылуы мүмкін ғой.
Сол азаптан құтқармақ болған патша жарқанатқа ақыл айтады:
«Сен бұдан былай түнде ғана ұшатын бол. Құс та, адам да күндіз сенің мына кейпіңді көрмесін».
Жарқанат өз патшасының айтқанын бұлжытпай орындайды. Содан бері күн батып, қараңғылық түскенде ғана — құстар ұясына қонып, адамдар үйлеріне кіріп кеткен шақта — ұшып жүретін болыпты.