Бұқабай деген кісі де өтірікке келгенде, ешкімге есесін жібермейтін кісі екен
Өтірікті шындай өрген Бұқабай
Бұқабай деген кісі өтірік айтуға келгенде ешкімге есесін жібермейтін жан екен. Лепіре сөйлегенде, елді аузына қаратып, өтірікті шындай, ақсақты тыңдай қылып, бір сәт те шімірікпестен төпеп отырады дейді.
Бұқабайдың бөспе әңгімесі
«Қаңтар туа қарсақ тонымды қапсыра киіп, қара жолақ өгізіме мініп, тобылғыдан түлкі түртіп, қия тастан қасқыр қағып келе жатып, омбы қардың ішінен арыстанның алты жұмыртқасын ұрып алдым. Сосын ойдан қашқан отыз түлкіні сол алты жұмыртқамен атып ұрып, бәрін жау жапырақтай жапырып түсірдім де, сайды әкеме ас бергендей қан сасытып жібердім.
Шыбық садағым, ши оғым бар: құралайды көзден атамын. Сеңгірде селтиіп тұрған кер құланды тартып қалғанда, оғым құланның оң танауынан кіріп, сол құлағынан шығып, алдыңғы оң аяқтың тұяғын жұлып, артқы сол аяқтың башпайын түсіріп, сан етін аралап өрлей шығып, құйрығын қуып отырып үстіне шығып кетіпті.
Аңғал сайдың алшасына құрып қойған қақпаныма күнде отыз орман, тоқсан түлкі түсетін болды. Күн сайын бір қақпаннан бір ауыр көген аң аламын. Біреуі кірпігінен, біреуі мұртынан, біреуі мүйізінен, бірі құлағынан, көбі аяғынан, азы тұяғынан ілініп жатады — түседі де жатады, түседі де жатады…»
Негізгі әсер
Әңгіме шындықты емес, сөздің сиқырын алға шығарады: тыңдаушыны сендіріп тастайтын лепірме, әсірелеу мен қиялды қатар өрген бөспелік.